Gransjean Wijnen en Delicatessen

Mascara .... oftewel: klantenbinding

2012-02-05T10:39:00.000-08:00

Klantenbinding
In deze tijden van economische crisis wellicht nog belangrijker dan ooit. Ik denk er eigenlijk niet al te diep en vaak over na. Klanten zijn voor mij altijd belangrijk. Ik probeer goed naar hen te luisteren. Hen te volgen, maar ook hen voor te zijn, trends te herkennen. Wensen in te willigen. Tips ter harte te nemen. Mooie producten te leveren en goede adviezen te geven uiteraard.

Klantenbinding en ik
In het verlengde daarvan ben ik er zelf ook erg gevoelig voor: klantenbinding. Als ik bijvoorbeeld na enkele maanden afwezigheid "onze" pizzeria weer eens bezoek en een van de medewerkers direct de wijn op tafel zet die wij "toen" zo mooi vonden. (Trattoria La Borsa, Coolsingel, Rotterdam)
Of als ik jarig ben en ik krijg een telefoontje van een medewerkster van een klein hotelletje in Roemenië om me daarmee te feliciteren. (Siago Hotel, Cluj-Napoca, Roemenië).

"Onze" Mieke
Zo was ik dan ook erg teleurgesteld toen "onze" drogist in Rotterdam ineens verdwenen was. Failliet. Aan ons had het niet gelegen.

Wij waren vaste klant. Dat laatste niet in het minst om de altijd vrolijke aanwezigheid van Mieke. En niet te vergeten haar deskundigheid. Althans, daar gingen wij van uit. En nog steeds eigenlijk. Want waar moeten wij nu terecht voor de antirimpelcrèmes, hydraterende ampullen en de enige echte waterproof mascara. Want ja, die laatste, daarvan is er maar een. Dat heeft Mieke ons verteld en dat hebben wij zelf proefondervindelijk vastgesteld.

Een staaltje van eerlijkheid
Omdat ik overdag meestal in de Haagse Bankastraat vertoef besluit ik de stoute schoenen aan te trekken en bij de enige tijd geleden tot DIO verbouwde drogist (voorheen parfumerie) een mascara te gaan kopen. Ook daar word ik getroffen door de eerlijk- en openheid van een van de medewerksters, Miriam. Als ik haar vraag naar de perfecte waterproof mascara noemt zij direct de naam van mijn favoriet. Vakkennis heeft ze dus! Vervolgens meldt zij dat zij, i.v.m. de veranderde winkelformule, dat merk helaas niet meer verkoopt. Jammer voor mij, maar wel staaltje van eerlijkheid! Na enige twijfel besluit ik haar het voordeel van de twijfel te gunnen en vraag haar advies voor de "second-best". Ze is niet helemaal overtuigd welke te adviseren en overlegt met haar collega-drogist. Wederom een staaltje van eerlijkheid. En betrokkenheid. Samen kiezen zij uiteindelijk de mascara voor mij uit die het dichtst bij mijn wensen komt.

Dit maakt mij blij!
En vandaag heb ik die mascara op. Weer en wind trotserend middels een flinke wandeling door de sneeuw. En de kou! Tranen lopen over mijn wangen maar…. mijn mascara blijft top!
Wijn, gastvrijheid, mascara…… de gemene deler is een klant, en klantvriendelijkheid. Gastvrijheid.
Dit soort gebeurtenissen maakt mij blij!

Parijse sferen in Rotterdam: Las Palmas

2012-01-15T13:45:00.000-08:00

Las Palmas

Veel over gehoord en gelezen, diverse keren voorbij gelopen, echter nog nooit bezocht: Las Palmas aan de Wilhelminakade te Rotterdam. Maar… vanavond gaat het gebeuren: diner @las_palmas. Om de twitternaam eens te gebruiken. Dit eetpaleis is een van de kindjes van Rotterdamse horeca-trots Herman den Blijker (i.s.m. zakenpartner David Crouwel). Of ook wij trots zijn gaat vanavond blijken.

Vlees of vis?

Bij aankomst twijfelen wij even of dit wel het restaurant is dat zo befaamd is om zijn visgerechten: konijntjes zijn het haasje in de vitrine bij de entree (of zijn het haasjes?) en in het restaurant worden vleesrijpingskasten ingezet om het interieur op te leuken. Maar: leuk is dat zeker! Je voelt hier, ondanks het gevoel dat wij even krijgen in een geoliede machine, een instituut, terecht gekomen te zijn ….. ambacht en vakmanschap!

Een ei hoort erbij
Dat geeft ons even het gevoel in Parijs terecht te zijn gekomen. Bij Paris Nord uitstappen en een visje eten bij Terminus aan de overkant. Ook altijd overvol, heerlijke oesters en fruits-de mer en een mooi glas wijn. Maar ook een slechte akoestiek en een indruk van rommeligheid in een overigens perfect georganiseerd geheel. Zoiets voelen wij hier ook. Hoeven wij daarvoor niet meer naar Parijs?
Wij krijgen een piepklein tafeltje ongeveer naast de open keuken. Leuk om te zien hoe de koks bezig zijn, hoe de medewerkers met elkaar omgaan. Ingetogen lol? In elk geval plezier in het werk. En dat is belangrijk. Ook zien we het "big green egg" , waarvan wij zelf onlangs een exemplaar hebben aangeschaft, inderdaad (zoals het promotiefilmpje van de producent vertelt) prominent in werking in de keuken. Leuk!

In blijde afwachting...
Wij bestellen een glas champagne. Radijsjes met ansjovismayonaise en gerookte amandelen worden op tafel gezet. Het duurt even voordat we de menu- en wijnkaart krijgen. Naar onze zin even iets te lang, maar het is tenslotte zaterdagavond, wij hebben, naast trek, tijd en de zaak is overvol. Een stukje brood wordt geserveerd en de olie uit het karafje dat op tafel staat wordt op een schaaltje geschonken. Wij krijgen van de charmante Malou de keuze de kaart in te zien of te gaan voor het menu van de dag van de chef. Hoewel wij dat laatste doorgaans prefereren hebben wij hier niet het gevoel dat wij gaan weten wie de chef is en kiezen dus liever voor onszelf.

De keuze is reuze

Het is moeilijk een keuze te maken uit het mooie aanbod voorgerechten, dus kiezen wij voor een voorgerecht voor twee wat bestaat uit een assortiment voorgerechtjes van de kaart: Hollandse garnaaltjes in een dressing met o.a. appel,een blini met krab (?) reepjes paling op een schijfje aardappel, zeer dun gesneden chorizo, gerookte zalm met gesneden venkel en sashimi van tonijn met gember en wasabi. Bij dit gerecht kiezen wij overigens, net als bij het gerecht dat wij hierna bestellen, de Bramìto del Corvo Chardonnay uit Umbrië, van Antinori. Een goede keuze bij beide gerechten!

Het hoofdgerecht

En dan het hoofdgerecht. Om de warme fruits-de-mer op ons piepkleine tafeltje te krijgen vergt enige aanpassing. Maar Maloe is dit gewend en zet een wijnkoeler naast onze tafel en plaatst daarop het emmertje voor de afval, peper- en zout en het oliekannetje. Wij helpen een handje door de fles water leeg te drinken dus die kan ook van tafel. Kijk. Dat ruimt op. Het hoofdgerecht wordt geserveerd en ziet er prachtig uit! Kreeft, Langoustines en Krab vergezeld van een schaaltje spaghetti in een ketjapsausje met peultjes. Heerlijk vinden wij het om met de diverse gereedschappen die ons zijn aangereikt alle vlees uit de klauwtjes te schrappen. Dat daarbij de vingers niet geheel schoon blijven mag duidelijk zijn. Jammer dat om dat probleem op te lossen een schaaltje met voorverpakte citroendoekjes op tafel was gezet. Als je die tussendoor gebruikt krijgen je vingers een heel onaangename, chemische geur. En smaak. Gelukkig snapt Yvette, de "supervisor" dit meteen en krijgen wij een gewoon schaaltje water met wat schijfjes citroen. En wij genieten verder. Detail: mij lief en ik zijn het niet eens over de spaghetti. Hij vindt het erg lekker en bestelt nog een portie, ik vind hem te "dik", niet verfijnd, en de ketjap echt té overheersend. Kies je favoriete recensie.

Delen?
Wij zijn moe en bijna voldaan als wij zien dat de gasten aan de tafel naast ons hun glazen krijgen volgeschonken uit de fles die voor ons in een aparte koeler stond. Nu delen wij graag, maar beslissen daar even graag zelf over. Een fout maken is een. De manier hoe je dat oplost is twee. De dames Malou en Yvette doen dat prima: direct wordt, met excuses voor de vergissing, voor ons een nieuwe fles open gemaakt, hoewel de onze al bijna leeg was. Châpeau!

Feedback
"Wilt u nog een nagerecht?" is de volgende vraag. Tja, ik "ben" toch wel een beetje kaas. En als ik zie welke mooie kaasjes hier liggen word ik normaal gesproken heel gretig. Maar toch ook: genoeg is genoeg. En wij hebben heerlijk gegeten. Zoals mijn lief zegt: ik had niet verwacht dat ik vanavond zo lekker zou eten…. Mooi dat Yvette geïnteresseerd vraagt hoe hij dat bedoelt. Ter lering. Hij had het idee dat het allemaal te gladjes zou zijn, te massaal. Maar dat bleek dus geheel niet zo te zijn.

En dan... Jean Luc
Als wij in de bar wachten op de gebelde taxi zien wij voortdurend een prachtig glas koffie "speciaal" voorbij gaan. Het blijkt dat dit de specialiteit is van ene Jean-Luc die ik inderdaad al de hele avond voorbij had zien snellen met deze glaasjes in zijn hand. Omdat wachten altijd lang duurt bestellen wij toch ook maar zo een glaasje. Superlekker! Geheim recept uiteraard, lijkt op Irish Coffee maar dan anders. Beter! Jammer eigenlijk dat dat drankje niet werd gecommuniceerd bij het aanbieden van de nagerechten c.q. koffie.

Tot slot...
Als de taxi voorrijdt zien wij nog net Herman den Blijker komen voorrijden. Telefoon aan zijn oor, sigaar in zijn mond en in zijn hand….. papieren tasjes van collega Ivy…. mooi: collegiaal, samenwerken!

Verticaaltje Mondivin, Hongarije

2012-01-13T11:02:00.000-08:00

HONGARIJE OP DE PROEFTAFEL
De eerste proefavond in het jaar 2012 van Le Tire Bouchon, onderdeel van het Nederlands Wijngilde, is meteen een heel speciale: Hongarije staat op de proeftafel, met als klapstuk van de avond een verticale proeverij van 7 jaargangen van Domaine Mondivin uit Villány. Het is voor mij de eerste kennismaking met deze wijn. Ik had er wel eens van gehoord maar dat is meer een gevalletje van de klok en de klepel. Inmiddels is mij gebleken dat er complete kookwedstrijden- en sessies rondom deze wijn worden georganiseerd. En dat laatste is niet zo vreemd. Want als er één wijnpromotor in de horeca bekend is luistert die naar de naam Jan van Lissum. En het toeval wil dat deze Jan deels eigenaar is van Domaine Mondivin.

HOE IS HET ZO GEKOMEN
De geschiedenis van dit Domaine gaat terug naar de jaren negentig als de Hongaarse wijnmaker Ede Tiffán voor zichtzelf begint in Villány, 175 km ten zuiden van het Balatonmeer, een gebied dat voornamelijk bekend is om zijn rode wijnen. Deze wijnmaker blijkt zeer getalenteerd en succesvol. Zozeer zelfs dat uitbreiding van zijn activiteiten al snel nodig blijkt. En hier komt Jan van Lissum in Beeld. Samen met de bekende wijnhandelaar Erik Sauter wordt hij mede-eigenaar van het bedrijf en Domaine Mondivin is geboren.

HONGAARSE WIJNEN ONBEKEND
Hoewel een glas "Mondivin" menig wijnliefhebber doet glunderen blijkt er nog een groot gat te zitten in de wijnkennis over Hongarije bij de meeste wijnliefhebbers. Dus ook ik ben blij met deze hernieuwde kennismaking. Toen ik zelf Boedapest bezocht heb ik genoten van de krachtige wijnen van Joszéf Bock en in mijn winkel verkoop ik o.a. de mooie wijnen van de gezusters Pfneiszl uit Sopron en de wijnen van St. Andrea uit Eger. De wijnmaker van dit laatste bedrijf, György Lörincz, is in Hongarije uitgeroepen tot wijnmaker van het jaar 2009 en twee van zijn wijnen (waaronder de Örökké) zijn tijdens het 22ste Proefschrift Wijnconcours in 2010 bekroond met de "Prix du Sommelier".

DE WARMING-UP
Maar nu de proeverij. Om de smaakpapillen een beetje op gang te brengen laat de organisator van de proeverij, proefclubgenoot Daan Jonker, ons kennismaken met een aantal Hongaarse wijnen uit zijn privékelder. De jaargangen variëren van 2001 tot 2006 en de druiven van Chardonnay tot Furmint en Kekfrankos. Over het algemeen hadden de wijnen, naar ieders mening, wat eerder gedronken moeten worden maar toch leuk om deze wijnen te proeven. Met name de Ede Tiffan Villányi Kékoportó is interessant. Van deze wijn proeven wij de jaargang 2002. De wijn is dakpannenrood en een beetje troebel, maar heeft nog lekker rood fruit en confiture in de neus en mond en een zachte kruidigheid naast wat aardsheid, paddenstoel. Ben benieuwd naar een jonger jaar van deze wijn! Prijs-kwaliteit geweldig!

DE LINE-UP
En dan….. Domaine Mondivin. Deze wijn bestaat voor 100% uit Cabernet Franc en is een aantal jaren gerijpt op grote houten vaten. De jaargangen die wij proeven zijn achtereenvolgens 1994, 1995, 1999, 2000, 2001, 2002 en 2003. Opvallend is het grote verschil tussen de verschillende jaargangen.

DE OUDJES
De 1994 is elegant en fragiel, als een dappere oudere dame. Smaakvol. Rood en gedroogd fruit, tikkeltje metalig, zacht kruidig, mint, en ook lekker rood fruit in de afdronk. Daarnaast is de 1995 wat meer gesloten in de neus, heeft meer blauwe bessen, nootmuskaat, jeneverbessen, koffie en caramel en een bitter na. Een groot verschil dus.

DRIE OP EEN RIJ
Van het volgende drietal heeft de eerste fles (1999) kurk, maar gelukkig heeft Daan nog een tweede fles paraat. Deze wijn heeft meer het fruit van pruimen maar komt naar mijn idee wat hol over in de mond met wel weer een fruitrijke afdronk. De 2000 is dik donker paars van kleur met veel van alles in neus en mond: inkt, donkere bessen, pruimen, cassis maar komt toch ook wat stoffig over. De 2001 heeft veel rood fruit, jeneverbessen, is fris en soepel met een frisse afdronk, mint.

EN DAN DE FINALE
We beëindigen deze verticaal met de jaargangen 2002 en 2003. Deze flight komt heel anders over. Wellicht zijn hier andere wijngaardtechnieken of - methodes toegepast? In elk geval is het alcoholgehalte van beide wijnen een stuk hoger dan die van de voorgaande jaren: 14,5% tegenover 13-13,5%. De eerste wijn, 2002, is wat lichter dan de tweede, heeft licht cederhout in de neus naast rode besjes en (toch weer) de jeneverbessen. In de mond een pepertje, rood fruit en wat vegetale tonen. Een lekker frisse afdronk met blauw fruit. De 2003 is veel van alles. Bijna een portneus. Blauwe bessen, prikkend (alcohol), nootmuskaat, leer. In de smaak komen deze geuren terug, de wijn is jammig zonder zoet te zijn. Beetje stroeve tannines nog. Power.

MIJN FAVORIETEN
Bij de nadrinkwijn (Sebestyen ICCE Red blend, lekker sappig maar te makkelijk na de Mondivins) bespreken wij onze voorkeuren. Die van mij gaat uit naar de jaargangen 1994 (elegant en fragiel), 2002 (mooi hout, goede balans) en 2003 (spannend wat deze powerwijn gaat doen).
Het was een mooie avond (met dank aan Daan voor het delen van zijn privé-verzameling) en een goed begin van een jaar met veelbelovende proeverijen!

PARIJS december 2011

2011-12-30T11:33:00.000-08:00

Even eruit
Tussen de drukke kerst- en jaarwisselingsdagen ga ik er als het even kan altijd even een dagje tussenuit. Antwerpen, Brussel…. even iets van de kerstsfeer proeven en genieten van slenteren, mooie maaltijden, lekkere drankjes.
Dit jaar zijn het echter 2 dagen geworden: Parijs in een dag is immers wat kort. Dinsdagavond om 19.00 uur in de Thalys en 2,5 uur later op Paris Nord. Geweldig!
Normaal doen we alles met de metro, maar nu willen we een stukje Parijs bij nacht zien, dus pakken we een taxi. Altijd goed georganiseerd daar. We zien veel verkeer, blije gezichten, een enorm verlicht "besneeuwd" reuzenrad aan de Place de la Concorde, de Seine en uiteindelijk (onze chauffeur doet niet aan navigatie…) ons hotel dat ligt in het 5e arrondissement, in een klein achterafstraatje tussen de grote Boulevards Raspail en Saint-Michel.
Teleurgesteld
We hebben trek en omdat het al laat is duiken we een van de eerste eetgelegenheden in die we tegenkomen: Le Dôme, hoek Boulevard Raspail/Boulevard du Montparnasse. Ziet er gezellig en echt Frans uit, maar de ontvangst is geroutineerd en bijna kil. Tja, dat is je straf als je zomaar in een drukke toeristische straat ergens naar binnen gaat. De menukaart ziet er, evenals de wijnkaart goed uit, als je de gevraagde prijzen buiten beschouwing laat. De voordeligste wijn kost rond de 35 euro en wordt snel opgevolgd door prijzen van 50, 60 en (veel) hoger. Hetzelfde geldt voor de menukaart. Omdat het, zoals gezegd, al laat is en we toch iets feestelijks willen eten bestellen we een Fruits-de-Mer. Ziet er weer goed uit, maar helaas weinig verschillende smaken. Het personeel verlaat een voor een het etablissement en om ons heen wordt gesjouwd met emmers en doekjes. We rekenen af. Jammer, deze eerste avond in Parijs. Maar dat gaat later zeker goedkomen!
Een heerlijk adres!
Onze kamer ligt aan soort binnenplaatsje waardoor het lijkt of we een eigen buitenhuisje hebben.

Design in de kamer, een badkamer met ligbad en een koelkastje met softdrinks vh huis. Door geen enkel geluid gestoord worden we uitgerust wakker en genieten van een uitgebreid ontbijt op bed heerlijk! Parijs: here we come (of moet ik zeggen: allons-y!).
Le Montparnasse 1900
Allereerst wandelen we naar het Walhalla waar we al veel over gehoord hebben: La Grande Epicerie de Paris, een enorm groot delicatessenpaleis ondergebracht in een oud pand aan de Rue de Sevres. Omdat Google Maps niet doet wat mijn lief wil duurt de wandeling er naartoe iets langer dan de 11 minuten die oorspronkelijk Google zijn aangegeven. Na zo'n 5 kwartier besluiten we een lunchpauze in te lassen. Het moet natuurlijk wel leuk blijven. We twijfelen heel even als we op de stoep staan bij restaurant Le Montparnasse 1900. Het pand straalt min of meer dezelfde sfeer uit als het restaurant waar we de avond tevoren zo waren teleurgesteld. Maar trek en zere voeten doen ons toch naar binnen gaan. En daar krijgen we geen spijt van. We worden allervriendelijkst ontvangen in een vrijwel vol restaurant. De sfeer doet ons denken aan

Trattoria da Romano op het Ventiaanse eiland Burano. Veel families, veel Fransen om ons heen, dat voelt goed. Sjieke dametjes op leeftijd, veel halve flesjes wijn op tafel. Mensen die genieten.
Wij besluiten dat we zin hebben in "echt Frans" en dat komt goed uit, want anders staat er niet op de kaart. We kiezen escargots voor en steak tartare als hoofd. Niet echt helemaal zoals het hoort bestellen wij hem heel even aangebraden. Ik zie op de kaart Les

Hauts Conseillants 2007 staan (€39) en hoewel ik niet echt verwacht dat dit de juiste combinatie is met onze gerechten ben ik toch wel erg nieuwsgierig naar deze wijn. Deze wijn, een Lalande de Pomerol, bestaat uit 85% merlot en 15% cabernet franc. Met name deze laatste druif maakt de wijn voor mij zo bijzonder hoewel hij voor een lunchwijn ietwat aan de zware kant is. Veel donker fruit maar overheersend zijn de cedertonen, tabak en leer. Heel apart, want qua mondgevoel is deze wijn wel fluweelzacht. Geen stroeve tannines. Een bijzonder glas. Voor mij een toppertje in prijs-kwaliteit!

Bij het staartje genieten wij, hoewel "men" zegt dat rode wijn met kaas niet kan, van een heerlijk bordje kaas. St. Maure de Touraine, Pont l'Evèque, Reblochon, Camembert en... Roquefort Baragnaudes! Geserveerd op zijn Frans: met wat aangemaakte gemengde sla. Lekker!
La Grande Epicerie de Paris
Voldaan wandelen wij verder naar La Grande Epicerie de Paris. Dit is

inderdaad een walahalla voor lekkerbekken. Alle merken die iets betekenen zijn hier te vinden. De uitstraling doet mij denken aan de Nederlandse Marqt en Londense Wholemarket. Minimalistische en sobere plafonds en vloeren, alle producten overzichtelijk gerangschikt en daardoor eenvoud en toch kwaliteit veinzend. Dat doen ze goed. Ik wil altijd graag iets KOPEN. Maar ja, als je zelf al de krenten

uit de pap verkoopt wordt het lasting. Ik zie hier zelfs de prachtige olie die ik inkoop via @foodelicious uitgebreid in de etalage staan. Maar ineens valt mijn oog op een product waar ik niet omheen kan. En wil. De producent is aanwezig ter promotie en we wisselen kaartjes uit. Ik kan er nog niets over zeggen, maar wellicht binnenkort in Nederland?!
Fauchon en Hédiard
Een leuke vergelijking is dit voedselparadijs met Fauchon en Hédiard, beiden gelegen aan het plein bij De Madeleine. Waar La Grande Epicerie eruit ziet als een grote markthal doet Fauchon wat hipper aan in de kleuren zwart en knalroze en Hédiard wat taditioneler, Engels, met als kleuren rood en groen.
Beide laatste winkels vallen mij wat tegen. Fauchon heeft meer dan vroeger alles in bakjes kant en klaar en uiteraard voor prijzen waar je van achterover slaat. Bijvoorbeeld de truffels uit de Périgord voor € 3.600,= per kilo, die ik zelf voor ongeveer de helft kan aanbieden. Zelfde kwaliteit.
Ook begrijp ik niet goed dat men producten koopt omdat er Fauchon op staat. Niet wie bijvoorbeeld de producent is. Of de streek waar het product vandaan komt. Maar kennelijk en gelukkig voor Fauchon denkt niet iedereen er zo over, gezien het enorm aantal medewerkers die met een brede lach de waren van eigenaar doen veranderen.
Hetzelfde geldt m.i. voor Héridad, hoewel daar wat meer versproducten en specialteiten (kruiden, losse thee) worden verkocht. Wij duiken nog even de wijnafdeling in, maar met de hete adem in de nek van het personeel zijn wij dat snel zat.
Geen trends en voor mij geen inspiratie hier. Beetje jammer.
Truffels en Kaviaar
Buiten gekomen loeren we nog even naar binnen bij het beroemde truffelwinkeltje en de beide kaviaarspecialisten. De geur van truffels ruik je al van verre. Heerlijk! Wat een enorme voorraad, ik kijk mijn ogen uit. Maar ja, dat moet ook wel als je de specialist bent. Hetzelfde geldt voor de kaviaarwinkels. Blikken vol staan opgestapeld. Leuk als je dat kunt verkopen!
Wat adresjes
Van de bekende kookboekenschrijfster Yvette van Boven (twitter: @yvettevanboven) kregen we een paar tips voor leuke eet- en winkeladresjes in Parijs. Wijnbar Le Verre Volé blijkt geen wijnbar, zoals wij dachten, maar een gezellig en klein restaurant waar veel wijnen per glas worden geschonken. Het is als wij arriveren nog niet open, maar het ziet er erg leuk uit en we worden vriendelijk te word gestaan. Daar komen wij nog wel eens terug.
We drinken een Ricard bij Café Le Bistrot aan de Boulevard Magenta en gaan nog even langs Mercie aan de Boulevard Beaumarchais. Van buiten

ziet het er er uit als een kleine tearoom vol met boeken aan de wanden, maar via de binnenplaats kom je in een winkel met over een aantal etages verspreid, naast kleding en hebbedingetjes, veel trendy en design woonaccessoires. Een voorbeeld is het behangpapier van Piet Hein Eek.

En dan.... couscous
We nemen de metro terug naar rive gauche: Quartier Latin. Mijn lief heeft namelijk zin in Couscous. Doet hem denken aan de keren dat hij hier met vrienden is geweest. Zelfs eens op 16-jarige leeftijd op de fiets. Omdat we niet echt haast hebben maar wel weer moeie voeten drinken we een glas Chinon bij Le Clou de Paris aan de Rue Danton. Links naast ons Nederlanders, rechts een Duits koppeltje en tegenover Amerikanen. Tja, Quartier Latin....
Quartier Latin
Vervolgens komen we in wat ik echt "erge" straatjes vind. Heren en dames spreken je aan en sleuren je bijna naar binnen om toch maar vooral bij het restaurant van hun werkgever te gaan eten. Ik wil eigenlijk niet meer. Maar ja, mijn lief heeft zijn zinnen gezet op couscous.....
We kiezen voor een van de weinige dames die als propper haar kost verdienen. En voor couscous en wel bij Nouveau Village Chez Moi. De

couscous is prima. Goed assortiment vlees, couscous lekker rul en veel groentetjes. De wijn die we bij de couscous drinken is een Marokkaanse en wordt van harte aanbevolen. Domaine de Khmis. Deze wijn uit de omgeving van Boulaouane, een plaatsje aan de voet van de Atlas, is gemaakt van Cabernet Sauvignon, Merlot en Syrah. Robijnrood van kleur, zacht, fris rood fruit en een klein zoetje. De wijn past goed bij ons gerecht maar met name dat zoetje gaat mij al snel tegenstaan. Gelukkig is de wijn niet al te duur (€18), dus laten wij met een gerust hart de helft achter.

We lopen een rondje langs de Seine en strijken nog even neer in lekker kuipstoeltjes op het binnenterras van Saint Severin aan de Place St. Michel voor een "café" en een vergelijkend onderzoek naar het verschil in smaak en beleving van een Bas Armagnac en Remy Martin VSOP. Naar de laatste gaat mijn voorkeur uit. Meer caramel t.o spiritus van de Armagnac.
Les Halles
De volgende ochtend genieten we weer van een ontbijtje op bed en tegen 12 uur zitten we in de metro op weg naar Gare du Nord om de koffers in de bagagekluis op te bergen. Weer een uur later stappen we de metro weer uit bij Les Halles, centre Pompidou. We gaan een paar zijstraatjes in, weg van de grote massa en zien een leuk restaurantje voor de lunch: A la Tête d'Or. Binnen heel druk en louter Franse stemmen, dus dat zal goed komen. Na onze ervaring met de wat zware wijn tijdens de lunch kiezen we nu voor een Coteaux du Giennois, een lichte rode wijn uit de Loirestreek van Pinot Noir en Gamay. Joseph Mellot 2008. Lekker sappig en fris rood fruit.

Als voorgerecht delen wij een plateau de charcuterie en een bordje lauwwarme mesclun (salade) met een klein kaasje dat even in de oven is geweest. Ziet eruit als een geitenkaasje maar is een au lait cru kaasje van koemelk: "Cambon" uit Aveyron. Lekkere starters. De steak tartare gisteren was dermate goed bevallen dat we er nu nogmaals voor kiezen. Maar dit keer rauw. Heerlijk. Ik zou er best aan kunnen wennen, zulke authentieke lunches....

Centre Pompidou
Na een "café" stappen we op om nog even het Centre Pompidou binnen te gaan. Maar als wij merken dat de rij niet begint bij de ingang maar bij de andere kant van het plein besluiten we daarvan af te zien. Er moet een trein worden gehaald, dus cultuur een volgende keer graag!

HET KERSTMENU

2011-12-20T02:05:00.000-08:00

WAT ETEN WE MET DE KERST?
Altijd weer lastig: wat eten we met kerst? En als je dan eindelijk je kerstmenu samengesteld hebt komt de volgende vraag: Wat drinken we erbij?
Ik kreeg de vraag om een wijnadvies te geven bij een wel heel bijzonder kerstmenu: het kerstmenu 2011 van de Volkskrant. Op http://www.onnokleyn.nl/volk-hoofd/721-volkskrant-kerstmenu-2011.html is dat menu te vinden. Het is een kerstmenu van Loethe Olthuis (de middelste twee recepten) en van Onno Kleyn (start en finish). Het menu bestaat uit gerechten uit 4 landen: "een fantastisch pastagerechtje met vis uit Italië, een gedurfd knoflooksoepje met granaatappelpitten uit Spanje, varkenshaas met citroen en ei uit Griekenland en als finale een zoete cake met korianderstroop uit Portugal".
Kortom: voor mij een uitdaging om hier de wijnen bij te selecteren!

ITALIË

Pappardelle met kabeljauw, kastanjes en notenolie
Ik kies daarbij voor een wijn uit Veneto: “Scaia Bianca”. Deze wijn, gemaakt van de druiven Garganega en Chardonnay heeft, naast frisse zuren, ook een aangename bloemigheid en intens wit fruit. De smaak combineert perfect met het zoet van de kastanje en de hint van notenolie.

SPANJE
Gepofte knoflooksoep met granaatappel
Men zegt vaak dat soep geen wijn nodig heeft, maar persoonlijk vind ik dat altijd een beetje saai. De voorgaande wijn kan ook goed bij dit gerecht, maar om het Spaans

te houden kies ik voor een witte wijn uit de Spaanse streek Costers del Segre. De wijn, “Colors” van wijnhuis Cérvoles bestaat voornamelijk uit Macabeo, aangevuld met Chardonnay. Deze strogele, fluweelzachte wijn heeft veel rijp wit en tropisch fruit en is niet te zwaar.

GRIEKENLAND
Varkenshaas met citroen, oregano en ei-citroensaus
Hoewel ik zelf meer een liefhebber ben van rode wijn kies ik bij het hoofdgerecht toch weer voor wit.

En wel voor De Viognier van Domaine Gerovassiliou. Uit Griekenland uiteraard. Deze wijn is het paradepaardje van dit domaine. Heerlijk bloemig, een prachtige volle en krachtige smaak en afdronk en voldoende zuren om het gevecht met de citroen en ansjovis aan te gaan.
En als u toch voor rood wilt gaan: kies voor de AXIA rood van Alpha Estate. Deze wijn van Syrah en Xynomavro heeft veel kersenfruit maar ook voldoende frisheid en zuren en daardoor breed inzetbaar. Niet voor niets is deze wijn jarenlang de huiswijn van de Librije geweest!

PORTUGAL
Hemels spek met pruimen en koriander

Wat dinken we hier anders bij dan Moscatel de Sétubal (spreek uit: “stoebal”)! Dit is een versterkte wijn uit het zuiden van Portugal, van het schiereiland Sétubal. De 1991-er van het wijnhuis Bacahôa die ik adviseer heeft, naast prachtige tonen van krenten en rozijnen (perfect bij de amandel en pruimencompôte) zo een complex smaakpalet, dat hij zelfs de koriander eronder krijgt. Of beter nog: een heel mooie combinatie, dit stel!

Ik krijg er trek van, al die mooie smaken bij elkaar!
Fijne dagen en eet en drink smakelijk!

Kelly Bronze Kalkoenen.... and more!

2011-12-06T08:06:00.000-08:00

BEZOEK AAN ENGELAND

Ze zijn weer te bestellen: die overheerlijke Engelse Kelly Bronze kalkoenen. Al jaren een groot succes in onze winkel voor het kerstdiner van onze klanten. De schare fans groeit nog jaarlijks: "Eenmaal een Kelly, altijd een Kelly" horen wij. Omdat ik altijd graag zelf zie waar mijn producten vandaan komen bracht ik een bezoek aan Engeland.

BOROUGH MARKET EN NIELS YARD

Paul Kelly, zoon van de oprichter van de Kelly Bronze kalkoenhouderij en thans de eigenaar, haalt ons op van het vliegveld. Voordat we naar zijn bedrijf rijden moeten we van hem “even” wat leuke stukjes van Londen zien. We bezoeken o.a. Borough Market. Deze markt met een echt Engelse sfeer, was vroeger een afslag van groente- en fruit en is nu een van de leukste etenswarenmarkten van Londen. Veel producten die hier worden verkocht zijn biologisch en van kleine producenten. Een geweldige plek om uren te dwalen, maar we moeten door: naar Niels Yard, wellicht de meest bekende kaaswinkel van

Engeland. Ambachtelijk geproduceerde kazen worden hier met veel liefde en aandacht voor het product aan de man gebracht. Ik heb in mijn winkel geen douche om de luchtvochtigheid te regelen, maar gelukkig wel al die heerlijke Engelse kazen die hier uitgestald staan: Farmhouse Cheddar, Colston Bassett Stilton, Ticklemore, Stinking Bisshop en meer!

VRIENDEN VOOR HET LEVEN
Vervolgens brengen wij een bezoek aan een bijzondere boerderij. Paul Kelly is al jaren bevriend met Jamie Oliver en Jimmy Doherty. De laatste is bekend van de populaire TV-serie Jimmy’s farm. Jimmy is een jonge bioloog die een

droom had: een varkensbedrijf starten dat werkt op een duurzame wijze. Daarnaast wilde hij zijn ervaringen delen om zoveel mogelijk mensen te laten nadenken over o.a. duurzaamheid. Hij wilde ook een eigen winkel beginnen en daar topkwaliteit varkensvlees, worsten en bacon verkopen uit zijn eigen kudde zeldzame Britse varkens. De rassen die hij daarvoor gebruikt zijn het Essex varken en de Saddleback. Zijn dromen zijn inmiddels uitgekomen. Enthousiast geeft hij ons een rondleiding over zijn farm en laat ons zien dat varkens geen dikke wezenloze beesten zijn. Hier hollen en rollen zij vrij en blij door de modder en genieten van de aandacht en de aaien over hun bol!

MALDON
Voordat we ons reisdoel bereiken snoepen

we nog een oestertje in Maldon, een plaatsje aan de kust van Essex. We zien hoe de oesters binnengehaald worden, schoongespoten en gesorteerd. Het Maldon zout, waarvan ik de knisperende flakes verkoop, wordt ook gewonnen in dit gebied. Leuk om ook dat eens met eigen ogen te aanschouwen.

EN DAN EINDELIJK..... DE KALKOENEN
Paul brengt ons tot slot naar zijn “heiligdom”, zijn kalkoenen. Hier zien wij blij fladderende en vrolijke kalkoenen die vrij in de weilanden kunnen rondlopen en ’s nachts bescherming hebben in deels open schuren.

We krijgen een rondleiding over de velden en door de schuren terwijl Paul honderduit vertelt. De dieren hebben voortdurend de beschikbaarheid over vers water en eten. Het voedsel bestaaat o.a. uit lokaal geteelde granen zonder additieven. De Kelly’s worden pas geslacht als ze volwassen zijn en dat gebeurt hier heel snel en zonder voorafgaande stress. Je ziet het hier en proeft het later. Dit voelt goed.

TOT SLOT... HET DINER!
Paul neemt ons mee naar zijn woning. Een grote boerderij in het prachtige landschap van Essex. Het is buiten koud, maar we worden al snel warm als

Paul met de restanten van door ons meegebrachte oesters uit Maldon een vuurtje stookt. Een grote Kelly Bronze staat inmiddels al te garen in de oven. Ongevuld, verzekert Paul ons, want dat is echt zonde van de smaak van de kalkoen. Die is op zich al bijzonder lekker. En dat proeven wij. Je raadt wel wat er bij ons op tafel staat met kerst!

Restaurant Zeezout Rotterdam

2011-12-04T07:27:00.000-08:00

UIT OF THUIS
Uit eten gaan doen wij niet vaak. En eigenlijk bij voorkeur niet. Een van de redenen daarvan is dat mijn lief graag en goed kookt en ik het als een uitdaging zie bij zijn gerechten een passende wijn uit mijn assortiment uit te kiezen. Aangezien dat uit zo'n 400 soorten bestaat waarin zo nu en dan ook flink gewisseld wordt slaat de verveling nog lang niet toe. Maar…vanavond gaan wij eten bij restaurant Zeezout in Rotterdam. Via Twitter (@zeezoutpats) leerden wij dit bedrijf kennen en via diverse kanalen hadden wij vernomen dat chef Patrick 't Hart "best goed in een pannetje kan roeren", dus wij zijn benieuwd.

EEN GURE HERFSTAVOND
Het is een gure zaterdagavond als wij onze fietsen parkeren op de kade voor het restaurant. Buiten is het koud, maar binnen worden wij allerhartelijkst ontvangen in een warm en sfeervol restaurant. Patrick begroet ons vanachter zijn fornuis. Altijd leuk om iemand irl te ontmoeten die

je alleen van een "postzegel"op Twitter kent. Wij nemen plaats en kijken om ons heen. Vanuit waar wij zitten hebben we goed zicht op de open keuken waar Patrick met zijn team culinaire hoogstandjes verricht voor zo'n 40 gasten. Het interieur is modern, licht en sfeervol. De kleuren wit en bruin-grijs overheersen. De wijnklimaatkasten van rvs met glas liggen vol met prachtige wijnen. Wij hebben er zin in!

EN DAN:......CHAMPAGNE!
Het was een drukke dag in de winkel vandaag, dus een mooi glas hebben wij wel verdiend. Wij beginnen de avond dan ook met een glas champagne Henriot, een frisse stijl champagne met veel citrusfruit, zoals de sommelier van deze avond, Nicolai, ons vertelt. Een plankje met desembrood, mayonnaise met ansjovis en gezouten boter wordt op tafel gezet.
Bij de eerste gang, 4 soorten oesters, schenkt Nicolai wederom een champagne, maar nu een compleet andere soort. Een Blanc de Noirs van Eric Rodez. Deze champagne wordt gemaakt van uitsluitend Pinot Noir en is een blend van diverse jaargangen. Door zijn wat rondere karakter past hij heel goed bij de oesters.

RARE DRUIFJES
De wijn die Nicolai vervolgens inschenkt is verrassend. En dan vooral verrassend lekker: een blend van Treixadura, Godello, Torrontés en Palomino. Deze wijn uit Galicië, Spanje, doet zijn naam eer aan: Terra do Castelo "Sensación". Een wijn met een intense neus en mond, met veel tropisch fruit en een heerlijke frisheid. Een sensatie is ook het gerechtje dat erbij wordt geserveerd: twee bereidingen van rauwe tonijn met komkommer op verschillende wijzen erbij en omheen geserveerd.

Het krokante dakje op de tonijn maakt de smaaksensatie compleet. Bovendien ziet het er prachtig uit op het zwarte plankje waarop het wordt geserveerd. De combinative met de wijn maakt het plaatje compleet. Top!

EEN MOOIE MIX
Hoewel chef Patrick voornamelijk met vis werkt is in het volgende gerechtje ook wat vlees verwerkt. En wat voor vlees!

Samen met de even aangebakken coquilles smaken de stukjes eendelever met wat gehakte amandelen, stukjes biet en een mousse van bietjes heerlijk. De mooie balsamico hierbij wordt, evenals alle olijfolie en balsamico, vertelt chef Patrick later, geleverd door Foodelicious. De producten van dit bedrijf kom ik steeds vaker tegen in de Rotterdamse restaurants. Voor de twitteraars onder ons: @foodeliciousnl. De wijn erbij is ook een leuke "mix": een wijn uit de Noord-Rhône van Louis Cheze die bestaat uit 50% chardonnay en 50% viognier. Het botertje van de chardonnay mixt goed met de aromatische viognier. Een mooi doch flink bittertje in de afdronk. Heerlijke combinatie met het gerechtje.

TUSSEN
Het tussengerechtje is voortreffelijk. Een stukje wilde zeebaars met geschaafde zwarte truffel en een kwarteleitje. De wijn erbij is weer een verrassing. Ik had niet verwacht dat een Marsanne het zo goed zou doen bij de truffel. Complimenten voor deze keuze!

DILEMMA
Dan stelt de maître ons voor een moeilijke keuze. Willen we bij het hoofdgerecht een glas Spätburgunder uit Baden of…….. Italaans bier. Na even nadenken kiezen we beiden voor de rode wijn, maar krijgen toch een glas van het bier ernaast omdat de chef het leuk vindt ons dat te laten proeven. Vinden wij ook leuk. Het Italiaanse bier, Imperale, heeft een gisting op fles gehad en is een zogenaamd "bovengistend bier". Een stevig glas dus, donkerbruin van kleur met een heel romige schuimige mousse. De Spätburgunder wordt vrij koel geserveerd en heeft mooi rood fruit en caramel in de mond. En dan de test: welke is beter bij het gerecht dat bestaat uit een stukje griet van de hoofdgraat met wilde spinazie en daarnaast een stoofpannetje met zuurkool.
Onze conclusie: de wijn gaat beter bij de griet maar het bier is perfect met het zuurkoolpannetje. Leuk!

TOT SLOT
Bij het nagerecht wordt geserveerd Iberia Ronate, een donkere wijn van 85% Palomino Fino en 15% Pedro Ximenez. "Alstublieft, en geniet ervan". En dat doen we dan ook. We praten nog wat na met chef Patrick en keren na een lekkere espresso moe maar voldaan huiswaards.
Hier komen wij nog wel eens terug…

Witte de With

2011-11-27T11:19:00.000-08:00

Rotterdam wordt steeds leuker!
Rotterdam "center" en "downtown" worden steeds leuker! Na vorige week op een zeer positieve kennis te hebben gemaakt met restaurant Antichic (twitter: @antichic_ ,zie een eerder verslag op deze blog),

vernemen wij via twitter dat bij het nieuwe grand café NRC in de bij ons om de hoek gelegen Witte de Withstraat vandaag het trio Eddy Nielson op treedt. "Lekker warme jazz terwijl het guur is buiten" klinkt lekker dus: reden om eens een kijkje te gaan nemen. En een glaasje, want de wijnen zijn allemaal van collega Odile Hemmen aan de Nieuwe Binnenweg (twitter: @odilehemmen.nl).
Als wij binnenkomen is de zaak helemaal vol. Gelukkig is er nog een tafeltje vrij direct naast het trio, maar ongelukkigerwijs besluit het trio dat het tijd is voor een pauze. Wij drinken een glas rode Rioja.

Lekker warmbloedig glas op deze herfstachtige zondagmiddag. Ik kijk om mij heen. Een aparte gelegenheid, het NRCafe (twitter: @nrcafe). Gezinnen met baby's en jonge kinderen. Speentjes, lollies, lach-eens-naar-papa-voor-de-foto, naast jonge stelletjes die elkaar kennelijk net ontmoet hebben, vrienden die met elkaar afspreken en lekker van een kop thee of chocolademelk met slagroom genieten. Oudere jongeren die graag van een mooi glas wijn genieten. En jongere ouderen. Leuk, die diversiteit! Nadat het trio zijn optreden vervolgt met "Summertime" gaan wij een deurtje verder. Want de Witte de With heeft er nog een nieuwe zaak bij. En wij zijn benieuwd.
Het Eigendom
Een paar panden verder heeft een drietal weken geleden wijnbar "Het Eigendom" zijn deuren geopend. Wij komen binnen in een zeer sfeervolle entourage en sfeer.

Beetje jammer dat wij zelf onze plek naar de bar of tafel moeten zoeken en er geen kapstok blijkt te zijn voor onze jassen. Maar dat maakt de wijnkaart meer dan goed. Een groot en uitgelezen assortiment wijnen is per glas te verkrijgen. Ik herken aan de wijnen de importeurs en naar mijn bescheiden mening heeft Het Eigendom hiermee een zeer goede keuze gedaan. Prachtig assortiment! Wij kiezen voor een glas wit: Dom. Jacques Girardin "Les Terrasses de Bievaux" 2008, Santenay. Per glas € 7,40, per fles € 37,00.

Alleszins redelijke prijzen voor deze volle, ronde, maar toch lekker mineralige wijn waarvan wij genieten met een goed samengesteld vleesplankje en Siciliaanse groene olijven. De amandelen die daarbij op de kaart worden aangeboden zijn niet voorradig, dus biedt Youri, de zeer aimabele en kundige sommelier, de olijven aan van het huis. Een mooie geste.

Mijn oog valt op het mooie plankje onder de chorizo, salami, bresaola, lomo en iberiocoham . Tijdens mijn bezoek aan Andalucia enige tijd geleden (zie blogs hiervoor) had ik deze prachtige houtsoort al ontwaard: olijfbomenhout, maar aldaar bijna onbetaalbaar. Wie schets mijn verbazing dat, bij navraag, deze prachtige planken "gewoon" te verkrijgen zijn bij Foodelicious aan de Rotterdamse Mariniersweg (twitter: @foodeliciousnl). Overigens voor lagere prijzen dan in het Spaanse Andalucia! Dus…. wellicht binnenkort ook @gransjean?
Na een oog te hebben geworpen op het (overigens ook op dat prachtige olijfbomenhout geserveerde) kaasplankje dat links en rechts naast ons wordt geserveerd weten wij het zeker: hier komen wij graag nog eens terug!

Antichic

2011-11-19T03:24:00.000-08:00

EVEN SNEL HAPJE ETEN?
Hoewel ik geen IENS heet, niet tot Michelinjury of Lekkergids behoor wil ik toch heel graag een restaurantervaring met jullie delen. Met familie die we lang niet hadden gezien gingen wij een avondje naar de Night of the Proms in Ahoy. We hadden er zin in. Van tevoren wilden we even een hapje eten en wat bijpraten. Al lang waren we van plan om eens bij Antichic op de hoek van de Soetensteeg (Rotterdam) te gaan eten en dit leek ons een goede gelegenheid.

Via twitter (@antichic_) zijn wij met de eigenaren van dit restaurant in contact gekomen. Na, eveneens via twitter, een tafel te hebben besproken en wat onderhandelen met Ank, de gastvrouw, om wat vroeger te mogen komen dan gebruikelijk spraken we af elkaar daar te ontmoeten.
APERITIEF
De crew (waaronder Jeroen, de gastheer van het restaurant en Mo, die samen met Ron de gerechten bereidt zit nog te eten als wij aankomen

(we zijn ook wel erg vroeg!) maar we worden door Ron, samen met Ank de eigenaar van Antichic, gastvrij ontvangen met een hartelijk welkom en een mooi glas wijn: Misty Cove Sauvignon Blanc uit Marlborough, Nieuw Zeeland. Altijd lekker als aperitief: frisse groene tonen, citrus, opwekkend. Daarna volgt snel als service een karaf water met munt en citroen en wat breekbrood van het Vlaamsch Broodhuijs met boter, olijfolie en rozenzout.
DE SFEER
Wij kijken om ons heen en zijn het eens: een heel gezellig en sfeervol interieur. De oude toog van het voormalige café dat deze ruimte eens was past heel leuk in het moderne, sfeervolle interieur waarin de kleur lila en koeienvachten de boventoon voeren. De zwartlederen stoelen met armleuning zitten heerlijk. We voelen ons relaxed.

AMUSE
De amuse bestaat uit twee lollies van biologische geitenkaas. Een met groene kruiden en een curry van abrikoos en een met geroosterde sesam- en nigellezaadjes en 15 jaar oude balsamico en witte truffel. Nigellezaadjes zijn kleine zwarte zaadjes die het aroma hebben van oregano, maar een beetje peperiger. Heel apart en bijzonder lekker!
VOORGERECHT
Ook bijzonder lekker is het voorgerecht dat bestaat uit sashimi van lijngevangen yellowfin tonijn, even aangebakken Canadese coquilles en een stukje gerookte zalm van de Schotse Shetland eilanden. Over de coquilles krijgen we een paar drupjes biologische olijfolie met clementine. Clementines worden met de biologische olie meegeperst en dat levert een (h)eerlijke, pure olie op.

De combinatie met de coquilles is voortreffelijk. De olie wordt geleverd door Foodelicious, een mooie speciaalzaak aan de Mariniersweg in Rotterdam, waarvan de eigenaar overigens ook op twitter is te vinden (@foodeliciousnl). Maar ook bij Antichic is een aantal producten van Foodelicious te koop. Een leuke win-win situatie! De wijn die Ron bij dit voorgerecht serveert is Les Moulin des Nonnes, een aromatische witte wijn van Rousanne, Grenache Blanc en Muscat à Petit Grains. Lekker citrusfruit, meloen, honing. Een gastronomische wijn en weer een prima combinatie.
TUSSEN
Wij genieten nog even na terwijl wij wachten op het hoofdgerecht maar Ron heeft andere plannen: “even pasta-tje tussendoor?” En wij zeggen niet snel nee. We krijgen een bordje verse pappardelle geserveerd met bospaddestoelen , truffel, geschaafde Parmesan Reggianokaas van 36 maanden en wat truffelolie. Ron verzekert ons dat deze olijfolie is gearomatiseerd met verse truffel en niet, zoals vaak bij “truffelolie”, met een kunstmatig aroma uit de petrochemische industrie.

Het glas Las Niñas Carmenère Reserva uit Chili smaakt hier prima bij. De donkerrode wijn heeft rijp rood fruit, specerijen (kruidnagel) en een pepertje. Ondanks de kracht is hij mooi rond en heeft zachte, rijpe tannines. Volgens Ron komt dat doordat de wijn is gemaakt door vrouwen: niñas = Spaans voor meisjes. We zien op het etiket de gezichten van de (vrouwelijke) eigenaren: de dames Dauré.
HET HOOFDGERECHT
Als hoofdgerecht serveert Ron een duo van Black Angus hert uit de Achterhoek met jus de veau met calvados, gestoofde biologische snijbiet en geconfijte livorno aardappel. Het vlees is heerlijk mals, de saus verrukkelijk en de snijbiet en aardappel hebben een goede bite. Heel smakelijk. De rode wijn hierbij komt uit Spanje maar heeft een Japanse naam: Matsu El Picaro. Bodegas Matsu is gevestigd in de regio Toro. Ron vertelt dat zij een drietal wijnen maken onder de naam Matsu. Op de etiketten zijn gezichten te zien van mannen in verschillende leeftijdscategorieën.

Aan de ogen van de oudste man kun je de Japanse oorsprong van dit bedrijf afzien. Wij drinken de jongste wijn met een jonge man op het etiket: de schelm. De wijn van 100% Tinto de Toro (Tempranillo) heeft 3 maanden hout gehad en is gemaakt volgens de dynamische wijnbouw. In de mond, naast donker fruit als bramen, lekker rood fruit, specerijen en goed gedoseerd hout. Heerlijk!
DESSERT
Eigenlijk is het al tegen zeven en moeten we naar de metro, maar Ron weet ons over te halen voor een “snel dessert”. En, zoals gezegd, zijn wij snel over te halen. Het dessert is een klein assortiment heerlijkheden: crème espresso, chocolademousse met drie bereidingen van chocolade van 80% cacao, grenache van witte chocolade met frambozenazijn en panforte. Ik kies zelf nooit voor een zoet dessert, maar hier kan geen kaas tegenop! Wat een mooie smaken naast en bij elkaar. Met name de chocolademousse is heel bijzonder. Smaak met een grote “S”. Hierbij serveert Ron een heel bijzonder drankje: Par, een sinaasappellikeur uit Spanje van 90% Zalema (wie kent dat druifje niet...?), 10% Pedro Ximenez en gearomatiseerd met sinaasappelschillen. De wijn heeft krentjes en citrus in de smaak en dat past bij het nagerecht weer heel goed.
TOT SLOT
En dan tot slot snel een espresso, maar geen gewone. Want Ron en Ank bezitten immers, naast restaurant Antichic, ook de prijswinnende lunch- coffee- en party-room Cappucino aan de Korte Hoogstraat. Zij gaan voor kwaliteit, puur, duurzaam en (h)eerlijk. Dus het wordt Fairtrade espresso van Lavazza. Hoewel wij ruim voldoende hebben gegeten kunnen wij de daarnaast gepresenteerde handgemaakte truffel en witte champagnetruffel niet weerstaan.
EN DAN...
En dan staan wij buiten. Moeten ons eigenlijk haasten naar de metro om op tijd in Ahoy te zijn. Maar we voelen ons een beetje raar. We voelen ons heerlijk. Super gegeten en heel gastvrij ontvangen. Hebben het gevoel dat de avond al om is, zo hebben we genoten. Wat kan de Night of the Proms daar nog aan toevoegen…..

Bourgogne deel 6: Kopen of proeven?

2011-11-13T10:00:00.000-08:00

Château de Pommard

We beginnen deze dag met een bezoek aan Château de Pommard, een prestigieus wijngoed dat in 2003 is verworven door Maurice Guiraud. Deze nieuwe eigenaar heeft het château geheel gerestaureerd en er tevens een kunstcollectie aan toegevoegd, waardoor wij,

naast van de wijnen, konden genieten van werken van o.a. Rodin, Andy Warhol, Salvador Dalí en Picasso naast de tot nu toe mij onbekende "Josepha" die prachtige felgekleurde beelden maakt van "ietwat" wulps ogende dames.

Maar eerst krijgen wij een korte rondleiding in de kelders door een gids die zo snel spreekt dat ik het ternauwernood kan bijpennen.

Achter het Château bevinden zich 20 hectare wijngaarden met uitsluitend Pinot Noir. De wijn wordt alleen op het château verkocht en een te verwaarlozen aantal in de betere horeca in en om Beaune. Ook hier is sprake van een monopole: een wijngaard met slechts een eigenaar. De stokken zijn allemaal "vieille vignes" die heel diep wortelen, zodat uit de diverse lagen de benodigde stoffen door de wijnstok kunnen worden opgenomenDe productie is slechts 8.000 flessen per jaar. Ipv 8 trossen per plant, zoals gewoon in de Bourgogne, worden hier slechts 5 trossen aan de plant gehouden, waardoor meer concentratie in de wijn mogelijk is. Er zijn 2 stokken nodig voor elke fles wijn.

Gedurende 10 dagen plukken 25 mensen de hele oogst. Na een fermentatie van een maand gaat de wijn 2 jaar op eikenhout van verschillende soorten. Men werkt hier met vijf verschillende vatenmakers.
We proeven de 2007, 2008 en 2009 van de "Grand Vin de Pommard". Heel leuk om de verschillen te ontdekken. 2007 is rustiek, vol, dik met mooi hout maar wel al heel zachte tannines. 2007 Was een nat jaar waardoor de wijn wat minder fruit heeft en een wat meer aards karakter. 2008 heeft veel meer fruit en meer zuren, terwijl 2009 heel dik is en erg geconcentreerd. Het advies is om met deze wijn nog minimaal twee jaar te wachten.

DE DISCUSSIE
Heel leuk om die jaargangen naast elkaar te proeven. Proefclubgenoot en wijnvriendin van het eerste uur Ingrid Larmoyeur, (twitter: @vinissima ; blog: http://vinissimablog.blogspot.com) en ik zijn het eens: een prachtige wijn!2008 Nu het mooist van de drie. Meer fruit. En 2009 wordt top in de toekomst! Ikzelf kies om persoonlijke redenen voor de aankoop van een magnum 2007. Hoewel de prijzen van deze wijnen variëren van 55 tot 78 euro per fles krijgt dit gezelschap het voor elkaar samen ruim 24 flessen te bestellen waardoor er, naast een aantal dozen proefglazen en houten kistjes, twee extra flessen en een magnum van de Grand Vin de Pommard cadeau worden gegeven. Dat wordt een mooie reunie van een mooie wijnreis!
Na een heerlijke lunch met karakteristieke gerechten uit de Bourgogne in de serre van het château en een bezoek aan de expositie vervolgen we onze weg naar de laatste proeverij: Domaine Jean-Marc Morey in Chassagne-Montrachet.

Domaine Jean-Marc Morey, Chassagne-Montrachet
Het laatste bezoek op deze wijnreis is wellicht het meest bijzondere. We worden allerhartelijkst ontvangen door de rondborstige Jean Marc, een van de twee eigenaren. Hij wijst ons waar we de trap naar de kelder moeten nemen, waarschuwt voor natte voeten na de onderste trede en stapt zelf een andere deur binnen. Verbaast zien wij hem al in de kelder als wij arriveren: hij heeft de lift genomen: een plank die electrisch verstelbaar is. Waarschijnlijk normaal gesproken in gebruik voor de vaten.

Hij loopt erg moeilijk door een mislukte operatie aan een knie, maar stiekum denken wij dat enig gewichtsverlies wel eens zou kunnen helpen. Hij vertelt geanimeerd over zijn bedrijf dat slechts 9 hectare beslaat, dat hij geen kinderen heeft, maar dat de kinderen van zijn broer het bedrijf gaan overnemen. Hoewel op de wijnen niets is aan te merken denken wij dat enige modernisatie op zijn plaats zou kunnen zijn.

Evenals een beheersing van het klimaat. Wij proeven uitsluitend wit: de mooiste Chassagnes passeren de revue, we worden er hebberig van. Maar… wat schetst onze verbazing als wij zijn antwoord krijgen op de vraag of wij meteen wat wijnen kunnen kopen. Een vriendelijk, doch duidelijk: "Mais non!" Het is zaterdag. Dan is er geen verkoop, geen personeel. Is het bedrijf niet "open". Bovendien heeft hij de recente prijzen niet paraat. Hij lacht ons vrolijk toe: "Op Château de Pommard krijg je niets te proeven en moet je duur kopen. Bij mij krijg je veel te proeven maar kun je niets kopen"!
Het was een bijzonder bezoek. En dat was het.

Bourgogne deel 5: Girlpower!

2011-11-13T08:01:00.000-08:00

DOMAINE NAUDIN-FERRAND
Zaterdag is een vol programma, dus we vertrekken vroeg naar Domaine Naudin-Ferrand in Magny-les-Villers.

Het bedrijf wordt geleid door Claire, die tevens de wijnmaakster is. We worden ontvangen door een van de twee zussen van Claire, Marie. Marie is onlangs teruggekomen in het familiebedrijf na een afwezigheid van enkele jaren. Zij verzorgt de particuliere bezoeken, de proeverijen, de administratie en helpt in drukke tijden mee in de wijngaard. Aanvankelijk komt zij wat stug over. Door het vroege uur op een vrije zaterdagochtend, door de groep onbekenden die voor haar deur staat?

Maar als ze merkt hoe serieus wij zijn en genieten van haar wijnen komt ze los en beantwoordt al onze vragen met veel interesse en enthousiasme.
VIN NATURE
Het wijngoed beslaat 23 hectare. Men werkt hier volgens de regels van "lutte raisonnée". Dat is niet altijd biologisch, maar alles wat mogelijk is wordt gedaan om die status te benaderen. Want, zo legt de charmante Marie uit, het moet wel te bekostigen zijn. De Bourgogne is een vochtige streek waardoor schimmels en ziektes makkelijk kunnen toeslaan en bestrijding daarvan is soms een noodzaak. Ze vertelt dat vorig jaar sommige van haar 100% biologisch werkende buren totaal geen druiven hadden en dat zij dat zich uiteraard niet kunnen veroorloven. Per perceel wordt bekeken hoe het behandeld wordt. Dus niet, zoals zo vaak gebeurt in de Bourgogne, automatisch spuiten in bijvoorbeeld oktober terwijl het helemaal niet nodig is.
IN DE KELDER
Ook probeert Claire het gebruik van sulfiet te minimaliseren en, zo mogelijk, helemaal geen sulfiet te gebruiken. Dit is alleen mogelijk als de druiven volledig gezond zijn.

Daarom wordt uiterste zorg besteed aan de gezondheid van de druiven. In de wijngaard, maar ook als ze in de kelder komen: geen pompen en handmatig sorteren bij binnenkomst zijn belangrijk. Claire gebruikt geen kunstmatige gistsoorten noch andere al dan niet toegestane toevoegingen als enzymen, zuren en tannines. Filtratie wordt slechts toegepast als het echt nodig is. Kortom: in de kelder gaat men met hetzelfde respect voor de natuur en de omgeving om als in de wijngaard. Wij zijn benieuwd naar de Wijnen!
EEN BIJZONDERE WITTE
De eerste wijn die we proeven is direct al een bijzondere. Deze Hautes-Côtes de Beaune is, in tegenstelling tot de meeste witte Bourgognes, niet van 100% Chardonnay maar 70%, aangevuld met 30% Pinot Blanc. Dit geeft de wijn een boeiende neus met veel fruit en een heerlijke vriendelijke fruitrijke smaak. De malolactische vergisting heeft deels op hout plaatsgevonden. De enige wijn met deze samenstelling van druiven uit de Bourgogne die ik ken is de Savigny-Les-Beaune van Louis Ladot, ook al zo'n heerlijk aromatisch glas!
MOOI ROOD
We proeven vervolgens de Hautes-Côtes de Nuits en de Côte de Nuits Villages 2009, de eerste wat stallig en beide lekker rood fruit, mooi niet te dominant houtgebruik en een heel frisse afdronk.

Van de Côte de Nuits Villages 2009 "Viola Odorata" zijn wij onder de indruk. Deze vin nature, non-filtré, staat al drie dagen open en is nog steeds top! Rood fruit, cassis, mokka, cederhout en een heel frisse, lange afdronk.
Na de Ladoix 1er Cru die ook mooi zacht en elegant is krijgen we als toetje een proefje Echezeaux 2008. Deze wijn belooft wat!
Het is goed dat we de dag ervoor de kofferbak hadden geleegd, want er worden ook hier weer heel wat doosjes ingeslagen! Niet door mijzelf overigens. Binnenkort zijn de wijnen van dit bijzondere bedrijf namelijk in mijn winkel te koop!

Bourgogne deel 4: "Rare" kurken bij Capitain-Gagnerot

2011-11-12T05:42:00.000-08:00

DOMAINE CAPITAIN-GAGNEROT, LADOIX-SERRIGNY
Na onze bezoeken aan de Marché aux Vins en Louis Jadot in Beaune rijden we naar het Domaine Capitain- Gagnerot in Ladoix-Serrigny, een plaats iets ten noorden van Beaune.

We worden ontvangen door een van de gebroeders Capitain die er als een echte "wijnboer" uitziet: schort voor en pet op. Hij vertelt dat hij, samen met zijn broer, tot de 7e generatie wijnmakers van dit domaine behoort. De 8ste is ook al in het bedrijf aan het werk. Zij bezitten 17 hectare aan wijngaarden en maken daarvan 24 verschillende wijnen.
DE PROEVERIJ
We proeven eerst hun Côte de Nuits Village 2009, een zachte wijn met veel cassis en bramen, lekker sappig dus. Na de Savigny les Beaune 1er cru "Les Charnières" uit 2009 met veel fruit en finesse opent de wijnmaker een Ladoix Rouge Monopole "La Micaude" een wijn met, naast mooi fruit, een zachte kruidigheid en een pepertje. Monopole wil zeggen, legt hij uit, dat deze wijngaard, in tegenstelling tot de meeste wijngaarden in de Bourgogne, slechts één eigenaar heeft.
VREEMDE KURKEN
Bij het openen van de Ladoix Rouge "Le Bois Roussot" vallen ons ineens de merkwaardige kurken op die hier in de flessen zitten. Ooit zag ik er een in Nederland, ook bij een wijn uit de Bourgogne.

Deze kurk, Ardea Seal, is gemaakt van een combinatie van kunststoffen waaronder siliconen. Door de lucht tussen de verschillende delen van de kurk heeft hij veerkracht en past zich moeiteloos aan aan de hals van de fles en sluit die goed af.

Op de bovenkant van de kurk kan, als een soort chassisnummer, de naam en het jaartal van de wijn worden vermeld, wat de traceerbaarbeid ten goede komt. De gebroeders Capitain hebben gekozen voor deze kurk, omdat er volgens hen geen goede kurken meer worden gemaakt. Ze zijn te kort waardoor de wijnen minder lang te bewaren zijn. Bovendien, benadrukt monsieur Capitain, sluit deze kurk het risico van problemen door de gevreesde TCA bacterie uit.
DE VAART ZIT ERIN
Verder maken wij achtereenvolgens kennis met hun Aloxe Corton "Les Moutottes", Vosne Romanee en Echezeaux.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik mede door de aangename lunch bij de Marché aux Vins, de fantastische proeverij bij Louis Jadot, het minimale licht in de kelder hier en de vaart waarmee de wijnen worden gepresenteerd niet veel proefnotities maak. Behalve dat de laatste wijnen veel cassis en bramen bevatten maar niet echt spannend zijn. Dit in tegenstelling tot de witte wijnen die we daarna proeven.
ROOD VOOR WIT
Op onze vraag waarom rood voor wit wordt geproefd legt Monsieur Capitain uit dat de witte zoveel zuren bevatten dat het lastig wordt de rode erna goed te kunnen beoordelen. De eerste witte valt meteen goed in de smaak. De Saint Romain uit 2009 is lekker fris, niet te ingewikkeld, grapefruit en wat tropisch fruit als ananas. Een echte "pleaser" dus.
De volgende witte, Ladoix Blanc 1er Cru "Les Hautes de Mourottes" heeft tonen van bergamot, zo verklapt onze wijnmaker, maar ook frisse zuren. Met de bijzonder mooie Ladoix Blanc 1er Cru "Les Gréchons et Foutrières" en Corton Charlemagne Gand Cru besluiten we deze mooie proeverij. Voldaan rijden we terug naar Beaune, met een "iets" zwaarder beladen kofferruimte....
EEN MOOI DINER
We besluiten de dag met een mooi diner in de bistro van de met een ster pronkende Hostellerie de Levernois, even buiten Beaune.

Er wordt in de lounge gespeeld op piano en bas, wat een van de leden van onze groep doet besluiten rechtsomkeert te maken om zijn saxofoon op te halen bij het hotel en een paar nummers mee te blazen. En dat doet hij met verve! Samen musiceren is elkaar verstaan, begrijpen. Prachtig!

Bourgogne deel 3: Louis Jadot

2011-11-10T09:40:00.000-08:00

DE WIJNMAKER
Na de lunch vertrekken we verwachtingsvol naar de cuverie van Louis Jadot, net buiten het centrum van Beaune. Mijn leverancier van o.a. de wijnen van Jadot, Kwastwijnkopers (voor de twitteraars onder ons: @kwastwijnkopers), had deze afspraak voor ons geregeld. Terwijl we even wachten flitst de zeer kundige en aimabele wijnmaker van Jadot, Jacques Lardière voorbij die ons de hand schudt en zich excuseert dat hij ons niet te woord kan staan.

De aanpak van deze oenoloog is uniek in de wijnwereld: hij laat de natuur volledig haar gang gaan. De eigenzinnige wijnmaker schuwt het gebruik van herbiciden, pesticiden, kunstmesten en alle andere gewasstimulerende of -beschermende middelen. Want, zo is hij van mening, een gezonde bodem geeft sterke druiven en daarmee goede wijnen. Lardière heeft zelfs zoveel vertrouwen in de natuur dat hij niet werkt met industriële gisten. En ingewikkelde chemische analyses in laboratoria vindt hij overbodig. Schilinweking en gisting geschieden zonder temperatuursbeïnvloedende apparatuur; slechts beperkt snoeien en een ‘groene oogst’ zijn gebruikelijk. Jacques vergewist zich ervan dat wij goed opgevangen zullen worden en vervolgt zijn gesprek met een journalist.
ONTVANGST DOOR MARC DUPIN
Kort daarna worden we verwelkomd door Marc Dupin, de zeer enthousiaste exportdirecteur van het bedrijf. In vloeiend Engels en met een flinke dosis humor vertelt hij ons in het kort een en ander over de Bourgogne en het bedrijf Louis Jadot. Hij wil niet teveel uitweiden, want er staan 11 prachtige wijnen op ons te wachten.

Bourgogne heeft 15.000 druiventelers. Dat is net zoveel als in Bordeaux, maar Bourgogne is wel drie keer zo klein. Een enorme versnippering dus met kleine bedrijven en percelen. De beste hellingen liggen halverwege de heuvels, langs de weg en op de hoogste punten van de heuvels de mindere, hoewel daar ook goede kwaliteit vandaan kan komen.
Louis Jadot heeft eigen wijngaarden, maar koopt ook druiven van telers waar zij een contract mee hebben afgesloten. Ze betalen daar veel geld voor, maar eisen dan ook een perfecte kwaliteit. Uitgangspunt bij de vinificatie van Jadotwijnen is dat iedere appellation zijn unieke geur en smaak heeft. Het in de Bourgogne zo veelgeroemde terroir – zeg maar het geheel van alle omgevingsomstandigheden die de smaak van de druif bepalen – dient altijd herkenbaar te zijn in de wijn. Hierdoor bestaat er dus niet zoiets algemeens als een Jadot “wijnstijl”: elk type wijn van Louis Jadot heeft z’n eigen individuele karakter. En dat maakt weer dat er voor iedere wijnliefhebber wel een wijn is in het Jadot assortiment die hem zeer zal aanspreken
Marc legt uit, op de vraag naar de ambitie van het bedrijf, dat zij niet alleen gaan voor kwaliteit maar ook voor kwantiteit. Het een kan niet zonder het andere. Door de opbrengsten van hun meest verkochte wijnen, de generieke Bourgogne Blanc en Bourgogne Rouge, kunnen ze het zich veroorloven de beste behandelingen en technieken te gebruiken voor hun top-cuvees, zoals de Grand Cru's Batard Montrachet, Echezeaux en Clos de Vougeot. Ze hebben met deze gedachte dan ook onlangs een miljoeneninvestering gedaan voor het maken van hun basiswijnen door o.a. aparte cuveeies voor de rode en de witte wijnen.
GLOBAL WARMING
Op de vraag hoe zij denken over en omgaan met het fenomeen "global warming" is Marc duidelijk. Zij kunnen een beetje warmte wel gebruiken in de wijngaarden. Het is er over het algemeen koel en, een groter nadeel: vochtig. Door de hogere temperaturen hoeft en nier meer gechaptaliseerd te worden omdat de druiven mooi rijp worden en dus genoeg suikers bevatten. Een nadeel echter kan zijn dat de zuurgraad minder wordt wat weer loggere wijnen geeft. In het ergste geval worden de druiven van binnen mooi rijp, maar blijft de schil achter in rijpheid, wat kan leiden tot onevenwichtige wijnen met een slechte balans.
Louis Jadot heeft ook wijngaarden in de Beaujolais en Marc vertelt dat men daar al aan het "ruilen" is geslagen: de koeien van hoger gelegen weilanden worden naar beneden gebracht om op de hogere hellingen, waar het koeler is, druiven aan te planten.
Een grappig voordeel is ook dat er door de vroege oogst veel plukkers beschikbaar zijn: de scholen zijn nog niet begonnen en er zijn dus volop scholieren beschikbaar. Maat Louis Jadot ziet in dat "global warming" op den duur een probleem kan gaan worden en anticipeert daarop door nu al flinke investeringen te doen in o.a. koelingen om de druiven even te kunnen bewaren voordat ze op de sorteertafels terecht komen.
DE CUVERIE
We komen de cuverie binnen en iedereen is zeer onder de indruk van de enorme hoeveelheid roestvrijstalen en eiken vaten die zich in deze ultramoderne en superschone ruimte bevinden.

De 130 vaten die zich hier bevinden worden slechts gedurende 4 weken per jaar gebruikt om de enorme hoeveelheid druiven te verwerken die in een korte periode binnenkomen. Marc vertelt een paar bijzonderheden mbt het maken van de wijnen waar elke wijnmaker zijn eigen iedeeën over heeft. Zo ontsteelt men hier alle druiven omdat men de rode druiven een lange maceratie (inweking) laat ondergaan om zoveel mogelijk kleur te onttrekken aan de druiven. Pinot noir is immers, zoals zoveel wijndruiven, een druif met een blauwe schil, maar wit sap. Als dan ook de steeltjes meegaan zou de wijn te hard en te "groen" worden. Ipv het overpompen van de wijn in het fermentatievat om meer extractie te verkrijgen in de wijn kiest men hier voor "punching down", het voorzichtig omlaag duwen van de "hoed" van schillen naar de bodem van het vat, wat een zachtere manier is om hetzelfde te bereiken. De basiswijnen fermenteren op rvs alvorens ze al dan niet een aantal maanden op vat worden opgevoed, maar alle Côte de Nuits wijnen fermenteren op eiken vaten. Louis Jadot beschikt, omdat zij de kwaliteit van de wijnen volledig onder controle willen hebben, over een eigen vatenmakerij. Dit is ook wel handig gezien het feit dat zij jaarlijks 2.500 nieuw vaten gebruiken!

Ik heb dit bedrijf inmiddels een drietal keren bezocht maar word elke keer weer verrast door de vernieuwingen die ik dan aantref. Dit keer is de cuverie voor slechts witte wijnen in gebruik genomen. Een enorm aantal vaten ligt daar geduldig te wachten op het moment dat ervan genoten kan worden. Wij krijgen vast een voorproefje.
DE PROEVERIJ
De eerste wijn die wij proeven is een van de basiswijnen: Bourgogne Blanc "Couvent des Jacobins" 2010. De druiven voor deze wijn komen allemaal uit de Côte d'Or en zijn deels op hout gefermenteerd. Het is duidelijk waarom deze wijn wereldwijd een groot succes is: een prima glas: beetje romig, lekker fris met aangename zuren en een uitstekende prijs/kwaliteitsverhouding.
Wijn nummer twee is Pouilly Fuissé "Autour de Fuisse" 2009. De druiven voor deze wijn komen uit een zuidelijke deel van de Bourgogne, de Maconnais. Het is hier een stuk koeler, de invloed van de mediditerrané wordt al voelbaar. Het is dus heel belangrijk om hier op tijd teoogsten om voldoende zuren in de wijn te behouden. In deze wijn is dat duidelijk goed gelukt: de wij is, naast lekker mollig ook kruidig en mooi droog met een frisse afdronk.
Marc legt ons uit, daarbij kurken en grind gebruikend ter illustratie, dat de ene wijn uit Puligny compleet anders kan smaken dan de andere hoewel de wijngaarden maar vijf kilometer van elkaar vandaan liggen.

De een, Ferret bijvoorbeeld, is gelegen in een soort amphitheater en is vol en een beetje tropisch, de ander wat hoger en op een open helling, is meer de Chablis-stijl: vooral mineralige tonen op de voorgrond. Dit heeft alles te maken met de bodemgesteldheid van de wijngaarden en de ligging en illustreert dus nog eens de enorme diversiteit van dit gebied!
EEN SEXY WIJN
Dan een prachtige Meursault 2009. Deze wijn wordt door Marc bestempeld als "sexy". De wijn is voor 100% gefermenteerd op eiken, wat een langzamere fermentatie geeft. Hij heeft een prachtige neus waarin tropisch en citrusfruit en natuurlijk heel mooie houttonen. Een glas waar je aan blijft snuffelen, zelf als hij leeg is!
Bij de volgende wijn hoor ik achter mij de opmerking "nu stop ik met spugen hoor!" en daar kan ik me wel iets bij voorstellen. We krijgen in ons glas Puligny Montrachet 1er Cru " Clos de la Garenne" 2008, Domaine Duc de Magenta. Dit is zonder meer een wijn met een enorme toekomst! Een overweldigende neus en in de mond een dikke, volle kruidigheid, extractie en een enorme finale. Decarafferen al je hem nu al wilt genieten is het advies van Marc.
Als laatste witte proeven wij een vatmonster Batard Montrachet Grand Cru 2010. Deze wijn zit nog volledig op slot, maar wij proeven hier wederom de eorme potentie voor de toekomst. Helaas wordt er van deze wijn maar heel weinig gemaakt, dus voor de snelle beslissers....
HET IS TIJD VOOR ROOD
De druiven voor de Bourgogne Rouge "Couvent des Jacobins 2009" komen allemaal uit de Macon. Het is een lichte toegankelijke wijn die eventueel ook iets gekoeld geserveerd kan worden. Marc zegt dat men bij deze wijn eigenlijk wat meer hout zou willen gebruiken, maar dat zou de prijs te hoog maken voor een basiswijn.
Dan breekt Marc een lans voor de Beaujolais. Wij Nederlanders hebben, net als Duitsland overigens, een negatief beeld over de wijnen uit die streek. Natuurlijk veroorzaakt door de vele flessen slechte Beaujolais Primeur die hier jaarlijks worden aangeboden. Deze wijn wordt gemaakt om snel te drinken en daarbij wordt gebruik gemakt van macerarion cabonique. Hele trossen worden gestorkt in een afgesloten tank waar koolzuur aan wordt toegevoegd. In de druiven vindt dan een zogenaamde interellulaire gisting plaats waardoor alcohol en aroma worden gevormd. Dit geeft een bepaalde smaak aan de wijn die door velen als negatief wordt ervaren: zoetig, slap, karnemelkzuurtje. De betere Beaujolaiswijnen, waaronder die van Louis Jadot, worden echter op de traditionele manier gemaakt, dus net zoal "gewone" wijn: plukken, ontstelen, maceratie, persen, rijpen, al dan niet op vat. Zoals Marc Dupin zegt: "The Cru's: they belong to Burgundy!"

Als wij de Moulin-à-Vent Château des Jacques 2009 in ons glas hebben begrijpen wij wat hij bedoelt: dit is WIJN! Bovendien is deze jaargang de beste sinds 1947 en uitverkocht bij Jadot, dus thuis snel zien of mijn importeur nog wat van deze topper heeft staan, dan zijn ze bij deze verkocht! Voor het 150-jarig bestaan is door Louis Jadot een aparte cuvee op de markt gebracht: Beaune 1er Cru 150ieme Anniversaire 2009, die eveneens snel uitverkocht raakte. Dat is niet verwonderlijk, want deze wijn is echt "value for money" om met de woorden van Marc te spreken. De wijn is jammy, lekker rood fruit en al goed op dronk. Doet niet onder voor een goede Pommard!
Nu gaan we even iets terug in de tijd met een Nuits St. Georges 2006. Van de laatste jaargangen is 2005 een jaar waar iedereen in is geïnteresseerd. Dit is terecht, maar men moet daardoor vooral niet 2006 vergeten. Ook een prachtig jaar, maar minder streng en eerder drinkbaar dan 2005. Deze Nuits St. Georges heeft een prachtige neus met, net zoals in de mond, donker en rood fruit, leer en tabak. Zoals gezegd nu reeds mooi op dronk aan het komen.
EEN GRAND CRU SLOT
Tot slot worden wij getrakteerd op twee Grand Cru wijnen die nog op het vat liggen. De wijngaarden waar de druiven groeien voor deze topwijnen zijn elkaars buren, maar door het manshoge plotselinge hoogteverschil zijn het compleet andere wijnen.

Als eerste Clos de Vougeot Grand Cru 2010, Domaine Louis Jadot. Weer een prachtige neus met veel rood fruit, bramen, leer en tabak, maar dit keer ook chocola en koffie en stevige, rustieke tannines. Volgens Marc is deze wij perfect op dronk over 5-10 jaar. Top!
De laatste wijn die wij proeven is de Echezeaux Grand Cru 2010. Hiervan worden slechts 6 vaten (1800 flessen) gemaakt voor de hele wereld! De wijn is, in tegenstelling tot de voorgaande, zacht en elegant met minder rustieke tannines. Met de woorden van Marc: waar Vougeot mannelijk is, is Echezeaux vrouwelijk.
Na deze ontvangst met geweldige proeverij verlaten wij Louis Jadot, maar niet na Marc Dupin heel hartelijk bedankt te hebben voor zijn enthousiaste en vakkundige rondleiding. We zijn allemaal zeer onder de indruk. Deze reis kan niet meer stuk.

Bourgogne deel 2: Le Marché aux Vins

2011-11-07T13:20:00.000-08:00

LE MARCHÉ AUX VINS
Op deze regenachtige vrijdagochtend verzamelen we tegen het middaguur bij Le Marché aux Vins in het centrum van Beaune. We hadden de ochtend "vrij" waardoor ik veel proefclubgenoten zie met tasjes van Atheneum, wellicht de beroemdste winkel in Beaune.

Daar kun je, naast wijn, vrijwel alles kopen wat ermee te maken heeft. Van boeken tot kookgerei, van muziek tot gadgets. Een winkel waar je mij met moeite uit krijgt als ik eenmaal binnen ben. Ik houd mij, vooralsnog, in.
We worden opgewacht door een gids die ons rap door de kelders leidt en kort iets vertelt over de Marché. Men heeft wat eigen wijngaarden, maar koopt vooral druiven, most en ook reeds klare wijn in. De handelingen die nodig zijn om de wijn uiteindelijk in de fles te krijgen voert men allemaal in eigen beheer uit. De wijnen hebben dan ook allemaal op het label de appellatie en de naam "Marché aux Vins".
Na een korte rondleiding door de kelders van het gebouw (door mijn opspelende claustrofobie heb ik hier helaas weinig notities gemaakt)

stond boven in een prachtige sfeervolle ruimte in de oude kerk van de "Cordeliers" onze lunch klaar: een 6-tal wijnen en daarbij een assortiment van tien hapjes als amuse gepresenteerd.
We vangen aan met een Pouilly Fuisse 2010.

Hierbij wordt een cappucino van mossel met curry geadviseerd. De wijn is lekker fris met een klein bittertje en het gerechtje is lekker, maar de curry overheerst de wijn teveel waardoor die hard wordt en nog meer bitter krijgt.
Het tweede glas is een Chassagne Montrachet 2006, een wijn met in de neus appel, kruidigheid van nootmuskaat, beetje pepermunt en een romig mondgevoel, maar vooral: floraal. Van de erbij geadviseerde tartaar van zalm met citroen zijn helaas te weinig porties bereid waardoor ik dat niet kan proeven, maar de cocktail van garnaaltjes met piment doux en de tartaar van avocado met gember deden het aardig. Hoewel het laatste toch wel veel smaken in een glaasje waren en de gember erg pittig op de tong.
Als eerste rode wordt een Gevrey Chambertin 2004 ingeschonken.

Een over het algemeen wat minder jaar, maar daardoor wel een wijn die redelijk makkelijk drinkbaar is met veel rood fruit en een lichte rokerigheid. De brochette met gevogelte tandoori en de magret de canard met ananas zijn hierbij het advies. De hapjes zijn lekker, net als de wijn, echter de combinatie doet weer niet veel voor elkaar. Bij een spies met tandoori verwacht men iets pittigs, maar de kruiden zijn ver te zoeken. Bovendien maakt de meegeregen paprika de spies erg zoet, net zoals de ananas bij de magret de canard. We zijn het eens dat de combinatie zonder deze ingrediënten wellicht beter zou zijn.
We vervolgen met een glas Savigny 1er Cru Gravains 2007. Een wijn met rode besjes, iets ijzerachtigs, fris en mintig. Van de combinatie met een bruchetta met foie gras en een kruidige chutney van exotisch fruit (veel ananas) begrijpen wij niet veel. Heel zoet. M.i. Beter met een wat minder zoete uienconfit.
We gaan weer over op wit: Meursault 2009. Een wijn die nog heel gesloten is, frisse zuren, beetje medicinaal. We eten daarbij een "Coupelle de chèvre facon Indienne", een dikke, vettige crème met, jawel, weer dezelde overheersende curry. De wijn is, zoals gezegd, gesloten maar wordt door deze combinatie echt hard.
De nagerechtjes, een tartaar van ananas met zachte kruiden, een baba au rhum met slagroom en een "tartelette chocolat et noix de coco" zijn allemaal heerlijk en een lust voor het oog, maar samen met het glas droge Crémant de Bourogne van 100% Pinot Noir met zijn harde mousse maakt het mij weer niet blij.
Vrijwel iedereen is het eens: de wijnen zijn prima, evenals de goed verzorgde gerechtjes, maar ze doen elkaar vaak geen goed. Een lunch als deze blijkt een heel leuke en leerzame ervaring om, samen met andere geïnteresseerden, een dergelijke variëteit aan smaken en combinaties te proeven en beoordelen. En een moeilijke!

Bourgogne deel 1: de reis

2011-11-07T12:01:00.000-08:00

DE REIS
Donderdag 3 november vertrekken we,14 leden van de Haagse afdeling van het Nederlands Wijngilde, genaamd "Tire Bouchon", na enig oponthoud (het huren van de busjes kostte meer tijd dan verwacht en in een van de busjes speelde zich een bijna-drama af met zakmessen in sigarettenaanstekers en bijbehorende steekvlammen, dit alles als doel de TomTom aan de praat te krijgen…) richting Beaune waar wij rond de klok van vijven aankomen. Tot 19.30 hebben wij tijd om onszelf te verpozen en ons lichaam weer een beetje te resetten na het langdurig in de auto zitten.
Door ons is in dat geval aan te bevelen een korte, doch stevige wandeling door Beaune die vooral niet al te lang moet duren (met name in verband met de heftige regenval), want een glas de Crémant de Bourgogne wil dan ook wel eens helpen. En inderdaad, dat helpt. We zijn inmiddels een beetje relaxed en zien een leuke wijnbar naast ons hotel: "Maison des Colombier”’ een heel hippe bar waar we lekker wegzakken in de ruime banken met een heerlijk glas Meursault 2008 1er Cru Charmes van Moret Nominé. Daarbij een lekker rijp stukje Epoisses. We zijn er weer: de Bourgogne!
HET DINER
Het diner genieten we in Restaurant “Caveau des Arches” in Beaune met als aperitief natuurlijk een “Kir Bourguignon à l’Aligoté". Lekker of niet we zijn er weer: de Bourgogne! En dat voelt weer heerlijk!
Het menu bestaat voornamelijk uit vis, wat ik persoonlijk een beetje jammer vind als je hier verkeert. Escargots heb ik in deze omgeving niet lekkerder gegeten! Maar elk nadeel heeft zijn voordeel! Mijn persoonlijke voorkeur neigt meer naar witte dan rode Bourgognes, dus…: we genieten!
Bij het eerste gerecht, lauwwarm op plakjes gekookte aardappel geserveerde gerookte zalm, wordt een Bourgogne Chardonnay van Dm. Sylvain Dussons 2009 geschonken.
Aanvankelijk komt de wijn wat hard over, maar hij combineert prima met het gerecht, met name door de frisheid en hint van citroen in de saus op basis van crème fraîche.
RISOTTO: THE BATTLE!
Bij de risotto met langoustine en st. Jacobsschelpen drinken we een Rully blanc "Charton Montmonin" van Domaine Jean,wederom een 2009.

Dat jaar blijkt overigens gedurende de gehele reis keer op keer perfect te zijn voor wit. We zijn het eens over de combinatie: de Rully is meestal een wat rondere wijn die in dit geval aardige houttonen heeft die prima passen bij de romige risotto. En dan begint het: de discussie over risotto. De een weet een nog beter recept voor risotto dan de ander. Met bietjes, met pompoen.... dit gaat een staartje krijgen: de Risotto-Battle is een feit. Wordt vervolgd.
We vervolgen de maaltijd met een Pernand Vergelesses Blanc 2009 van Maison Campy. Deze wijn drinken we bij een stukje op de huid gebakken zeebaars geserveerd op al dente gekookte groene asperges en wat citroenboter. Deze wijn heeft wat meer hout dan de Rully. De wijn komt wat ziltig over en past, mede ook door het houtgebruik, goed bij de zeebaars.
EN DAN.... DE KAAS!
Dan volgt natuurlijk het kaasplankje. We hebben de keuze uit diverse kazen uir de Bourgogne naast een drietal geitenkaasjes uit de Loire. Dat laatste was onze Canadese sommelier overigens niet bekend.

Bij de kaas wordt een rode wijn geschonken: Givry 1er Cru Grande Berge 2009. Hoewel wij Nederlanders over het algemeen van mening zijn dat rood met kaas niet kan is dit een prima combinatie. De wijn is licht en heeft heel weinig tannines, dus lekker fris bij de over het algemeen pikante kazen die ik op mijn bordje heb: een rijpe Epoisses, Cîteau maar ook bij de mildere L'Amour d'un Nuit.
Tot slot genieten we van crèpes á l'orange waarna ons door de organisatie, ivm hun verjaardagen, een Crémant de Bourgogne van Parigot wordt aangeboden.
De toon is gezet: dit gaat een mooie reis worden!

Een bijzondere wijnproeverij

2011-10-16T06:59:00.000-07:00

Een bijzondere wijnproeverij
Deze week mocht ik een wel heel bijzondere wijnproeverij organiseren. Deze vond plaats in het Centrum voor Reuma en Revalidatie, kortweg genoemd RRR, in Rotterdam. Hier worden mensen poliklinisch gerevalideerd of opgenomen om te worden verzorgd of gerevalideerd. Het verzorgen kan voor langere tijd zijn maar het revalideren duurt gemiddeld 2 maanden. Dit zijn uitsluitend mensen die lichamelijk ziek zijn en over het algemeen ouder dan 55 jaar

Ouderen
Het aantal ouderen zal de komende jaren wereldwijd aanzienlijk toenemen. Door de levensstijl van ouderwordende mensen te activeren kunnen zij langer zelfstandig wonen, hun maatschappelijke participatie kan toenemen en de zorgvraag kan beperkt worden. De toegevoegde waarde voor de samenleving van ouder wordende mensen kan hierdoor juist toenemen in plaats van afnemen. Dit is het uitgangspunt van het RRR en daar wordt alles voor in werking gezet.

Gezondheid
Dat wijn (mits met mate gedronken) kan bijdragen aan een goede gezondheid hebben diverse studies, waaronder een groot onderzoek in het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam, al bewezen. Ook wijnkenner- en schrijver Harold Hamersma heeft dit ontdekt en er zelfs een boek over geschreven: Wijnreis door mijn lichaam. Een aanrader dit boek!
Het proeven op zich overigens, kan beschouwd worden als een vorm van therapie waarbij de hersenen gestimuleerd worden om kleine nuances op het gebied van smaak en reuk te registreren. Behalve de wetenschappelijke bewijzen begrijpen wij natuurlijk allemaal dat een glaasje mooie wijn op zijn tijd heerlijk is. Ook als je als patiënt aan een ziekenhuis bent “gekluisterd”. Juist dan is het belangrijk te kunnen genieten van de mooie dingen van het leven. Een mooi glas wijn hoort daarbij.

De proeverij
De proeverij werd georganiseerd met als doel de bewoners van het RRR zelf de wijn te laten uitkiezen die ze als huiswijn gaan drinken. De huidige huiswijn (vorig jaar op dezelfde manier gekozen) stond ter vergelijking ook op de proeftafel. Aanvankelijk was de opkomst niet groot: men was dit soort evenementen niet gewend, aarzelde. Maar toen er een schaap over de dam was…. Ruim 20 proevers/-sters proefden mee en een nog groter aantal mensen (bewoners, familie en andere gasten) proefden mee langs de zijlijn.

De wijnen
We proefden 4 witte wijnen en 4 rode:
1) Firefly Organic White, Stellar Winery Zuid-Afrika
70% Chenin Blanc, 30% Sauvignon Blanc, Fair Trade
2) Viu Manent Sauvignon Blanc, Chili, Colchagua Valley
100% Sauvignon Blanc
3) La Vieille Ferme Blanc, Perrin & Fils, Frankrijk, Rhone
30%Grenachte Blanc, 30% Bourboulenc, 30% Ugni Blanc, 10% Roussanne
4) Gossips Chardonnay, Cumulus Wines, Australië
100% Chardonnay. Dit was de huidige huiswijn.
5) Firefly Organic Red, Stellar Winery, Zuid-Afrika
100% Shiraz, Fair Trade
6) Viu Manent Merlot, Chili Colchagua Valley
100% Merlot
7) La Vieille Ferme Rouge, Perrin & Fils, Frankrijk, Rhone
50% Grenache, 20% Syrah, 15% Cinsault, 15% Mourvedre
8) Gossips Shiraz, Cumulus Wines, Australië
100% Shiraz. Dit was de huidige huiswijn

Een serieuze zaak
Alle proevers namen hun taak zeer serieus. Proefnotities werden gemaakt en wie moeite had zelf een pen te hanteren werd geholpen door een van de vriendelijke stagiaires. Veel vragen werden gesteld en het was voor mij een uitdaging die allemaal naar tevredenheid te beantwoorden. Want de proevers waren kritisch! Vragen over Fair Trade, biologische wijnbouw, sulfiet, druivensoorten, terroir en meer. Ellen Freen, verantwoordelijk voor Het Trefpunt, de ruimte waar de proeverij plaatsvond, hanteerde met het gemak van een volleerde presentatrice de microfoon om alle proevers hun mening te laten zeggen. Wat de ene proever te zuur vond noemde een andere proever te fris. De rode wijnen vielen over het algemeen meer in de smaak dan de witte. Dit kwam, volgens een van de proevers, omdat zij vooral een glas wijn bij de maaltijd drinken en dat dan de voorkeur meestal rood is.

Of toch niet al te serieus?
Een dame liet zich de wijnen steeds inschenken, maar kiepte ze, als de volgende wijn geserveerd werd, steevast zonder geproefd te hebben in de spiton. Toen wij na afloop vroegen of ze de wijnen niet lekker vond was haar antwoord: "Jawel hoor, maar ik mag van de dokter geen alcohol drinken maar ik vindt het zo fijn om mee te doen". Hartverwarmend vind ik dat.

De hapjes
Bij een wijnproeverij horen natuurlijk ook lekkere hapjes. Ik had als eerste een stukje picodon (een klein geitenkaasjes uit Frankrijk) meegenomen met daarop een stukje zongedroogde tomaat. Dat smaakte lekker bij de eerste witte wijnen.

Tussen wit en rood een verrassend hapje: een macaron waarin Roquefort (een Franse blauwschimmelkaas van schapenmelk) is verwerkt. Niet te zoet, niet te hartig. Leuk! Tot slot, na de volle ronde Shiraz een lekker stukje Landgoedkaas Affinee uit Twente. De hapjes vonden gretig aftrek!

En dan de winnaar
Na een vragenronde tot besluit waarin iedereen zijn zegje kon zeggen werden de armen omhooggestoken voor de winnaar: de Australische Gossips, wit en rood! Een nieuwe huiswijn werd dus niet gekozen, maar wel een feit dat de keuze van vorige keer nog steeds de juiste was. En...... de bewoners hebben, net als wijzelf, genoten van deze mooie middag, die anders was dan de andere.

SMAAKEXPEDITIE ANDALUCIA: Gastblog: "Picknick in de bergen"

2011-10-07T11:54:00.000-07:00

Wim van Deventer
Deze gastblog is geschreven door Wim van Deventer, een van de medereizigers van de Smaakexpeditie Andalucia.

In het dagelijks leven is hij, naast mijn lief (zoals de meeste van mijn vrienden hem kennen) lid van de raad van bestuur van het RRR, het Centrum voor Reuma en Revalidatie in Rotterdam. Mede door mijn liefde voor mijn vak is ook hij meer en meer geïnteresseerd geraakt in mooie, pure producten en het belang daarvan voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid. Deze reis was daar een prachtige bijdrage aan!

Picknick
Via een onmogelijke weg bereiken we een eenvoudige woning op zo'n 1600 meter hoogte in een natuurpark op de Sierra Nevada. Met wat minder nevel zou je hier vandaan de Middellandse Zee kunnen zien en zelfs de kust van Marokko. Maar mijn ogen zijn gefixeerd op een grote ijzeren pan met daarin de 3 liter extra vierge olijfolie die in deze streek wordt verbouwd en geproduceerd.

Aan specifiek deze extra vierge olijfolie, die wordt vergeleken met vruchtensap, worden tal van positieve gezondheids effecten toegekend. Het cholesterolgehalte van het bloed wordt verlaagd en de antioxidanten vertragen de veroudering van de huidcellen.

Het recept
In de olijfolie worden 15 teentjes knoflook, 20 amandelen en 5 gedroogde paprika's gedaan, die niet langer dan 10 minuten meebakken. Het bokje dat door de schaapsherder (= pastoor)

zelf is geslacht is de avond tevoren met uitzondering van de kop en de ingewanden in kleine sukjes gesneden en gedurende 10 minuten geblancheerd.

Nu wordt het vlees in de olie gebakken samen met nog meer knoflook, uien, laurierbladen en de gedroogde paprika's samen met gedroogde piment en verse peterselie. Tenslotte gaat er ruim zout overheen: wel 2 ons. Ook het grove zout wordt gewonnen op de berg. Het gerecht staat zo'n drie uur te pruttelen en moet voortdurend worden omgeroerd. Na 2 uur wordt 2 liter witte wijn togevoegd, nog een half uur later een liter bier en vlak voor het opdienen de inmiddels fijngehakte amandelen.

De pan wordt op tafel gezet en we dopen ons brood gretig in de heerlijke bouillon en kluiven het vlees met onze handen. De maaltijd wordt gecompleteerd met een rijke salade en een lichte rode wijn.

Het gezelschap
We bevinden ons in een aangenaam gezelschap.

Allereerst de gastheer en gastvrouw die in het dorp wonen maar iedere dag naar boven moeten om hun geiten te voeren en het waterdistributiesysteem goed in te stellen. Dan Cecile die als een ware ambassadrice Nederlanders in deze streek introduceert. De overige zeven personen waaronder Anne-Wies en ik zijn haar gasten. Met uitzondering van Anne-Wies, die altijd op zoek is naar lekkere en gezonde produkten voor haar klanten zijn zij hier op een wijn-spijs vakantie met een zwaar accent op "slow food".

De omgeving: om even bij stil te staan

Ik kijk het dal in en geniet van het weidse uitzicht. De amanadelbomen, die eenvoudig herkenbaar zijn aan de zwarte stam, groeien hier overal net als vijgenbomen en olijfbomen en natuurlijk druiven. De druiven, die boven het terras groeien, zijn ook goed eetbaar en zij vormen, samen met de kiwi's die hier ook groeien, het nagerecht. Er vliegen veel patrijzen rond en een enkele roofvogel.

Water
Dat de grond zo vruchtbaar is is te danken aan een ingenieus water distributiesysteem dat door de Arabieren in de negende eeuw is aangelgd. Een stelsel van smalle kanalen bevloeid de vlakke gedeelten vanaf het hoogste punt, waardoor het water het hele perceel grond bereikt.

De afnemers van het water zijn samen verantwoordwlijk voor zowel het onderhoud van het kanalen en gangenstelsel, met bassins voor tussenopslag, als de distributie van het water die met kleine schuifjes wordt geregeld. De baan van het bronwater is hierdoor steeds weer verschillend waardoor ook steeds weer andere percelen worden bevloeid.

Het leven is goed
De met zoveel aandacht bereide olijfolie, het eenvoudige gerecht, mensen waarmee je een goed gesprek voert en de aandacht deelt voor biologische producten en archeologische engineering vormen een combinatie die je het gevoel geeft bevoorrecht te zijn. Het leven is goed in Andalucia.

SMAAKEXPEDITIE ANDALUCIA: de hammen van LIVAR

2011-10-02T11:54:00.000-07:00

DE HAMMEN VAN LIVAR
Op onze reis door Andalucia bezoeken wij uiteraard de hamdroger die onze "LIVAR Jamon de la Sierra" zo heerlijk droogt: Pepe, van vader op zoon eigenaar van Jamones Muños in het kleine dorpje Yegen in La Alpujarra, een gebied grenzend aan en onderdeel van de bergketen Sierra Nevada. Drogen is m.i. echter niet het juiste woord als je nagaat wat er allemaal bij komt kijken om tot zo een mooi product te komen.
HOE HET BEGON, VOOR ONS
Een tiental jaren geleden tijdens een bezoek aan Limburg proefden wij in een restaurant een heerlijke gedroogde ham. Bij navraag bleek dat een nieuw soort ham te zijn, genaamd LIVAR. Ons motto is niet voor niets "steeds voor u op zoek naar bijzondere lekkernijen", dus wij togen de volgende dag direct naar de abdij Lilbosch in het dorpje Echt waar de LIVAR varkentjes werden verzorgd en vertroeteld door de monniken.

De ham inkopen was echter nog geen optie: het samenwerkingsverband tussen de varkenshoeders onderling en de abdij was pas zojuist van start gegaan en alle productie- en afzetmogelijkheden waren nog in het ontwikkelingsstadium. Het doel van de samenwerking: op een maatschappelijk verantwoorde manier varkens hoeden en vlees van de beste kwaliteit produceren voor de top van de markt. Al snel bleek de capaciteit van deze bijzondere locatie te klein om te voldoen aan de vraag. Omdat er helaas te weinig kloosters en te weinig monniken zijn is LIVAR met steun van de monniken op zoek gegaan naar andere bijzondere locaties waar de LIVARvarkens op een net zo dierwaardige manier kunnen worden gehouden.

Dit gebeurt nu o.a. op zorgboerderijen, zoals wij jaren later met onze medewerkers hebben kunnen aanschouwen. Vrij en blij rollen ook hier de LIVARvarkentjes in de modder. Dat maakt hen blij, maar ook ons!
HOE HET BEGON, VOOR CECILE
Cecile van Berkum (www.saborpuro.nl) heeft haar hart verpacht aan Andalucia. En met name aan La Alpujarra en de Sierra Nevada. Zozeer dat zij hoog in de bergen nabij het dorpje Yegen een verlaten ruïne in de traditie van de streek tot haar huis heeft verbouwd. Ze is inmiddels goed bevriend met de mensen uit "haar" dorp en heeft daar, hoewel haar huis zeer afgelegen ligt, veel warme, sociale contacten. Cecile is een mensen-mens. In Nederland woont zij in het Limburgse land, dus ook zij kwam in contact met het LIVARvarken. Ze zag al snel mogelijkheden voor de mensen in "haar" dorp om een samenwerking aan te gaan met de varkenshoeders van LIVAR. Waar ter wereld kan immers een ham op een natuurlijke manier zo mooi drogen als in het natuurgebied dat de Sierra Nevada heet?! Uiteindelijk heeft zij zelf de handschoen opgepakt en haalde de hammen naar de Sierra Nevada. Op deze manier heeft zij een verbinding gelegd tussen een Limburgs streekproduct en een Spaanse specialiteit. Zoals zij zelf zegt: "zo verbinden wij het beste van twee werelden en creëren een nieuwe smaak".
DE HAMDROGERIJ
Als we het straatje van de drogerij inrijden zien wij een piepklein winkeltje

met mooie Spaanse producten en een plafond vol met hammen. Dit blijkt de drogerij te zijn. Isabel, de vriendelijke echtgenote van Pepe, ontvangt ons met open armen. Via een zijdeur verlaten wij het winkeltje en wat wij daar zien maakt grote indruk op ons.

Kamer na kamer en ruimte na ruimte is gevuld met hammen in verschillende rijpingsstadia.Isabel legt enthousiast uit hoe zij werken met de LIVAR-hammen. Als ze binnenkomen worden ze eerst "gemasseerd" om echt alle sporen van bloed te verwijderen.

Dit kan nl. later een slechtere smaak geven aan de ham. Daarna wordt hij in grof zeezout ingelegd. Zo ongeveer een dag per kilo ham. Vervolgens wordt het zout er af gewassen en wordt de ham in de eerste droogkamer gehangen. De temperatuur schommelt daar tussen de 4-5 graden.

Vervolgens worden de hammen via diverse droogkamers met oplopende temperaturen gebracht naar de uiteindelijke rijpingskamer waar de LIVAR ham pas uitkomt als hij minimaal 24 maanden is gedroogd. In de tussentijd wordt dagelijks controle uitgeoefend op de rijping zodat hij na die 24 maanden op en top is. Er is dan nog slechts 2/3 van het oorspronkelijke gewicht over.
SOBRASADO EN LOMO
Isabel laat graag nog even zien wat zij, naast het drogen van hun eigen serrano's en iberico's nog meer doen in het bedrijf. Wij zien namelijk hammen van diverse afmetingen en met zeer veel verschillenden merken en vragen ons al hoe dat zit. Het is zo dat de voorpoot van een varken kleiner is en minder sappig. Dit komt o.a. doordat de varkentjes zich met hun achterpoten opdrukken, die meer worden gebruikt en dus groter en malser zijn. (n.b.: LIVAR gebruikt voor de hammen uiteraard slechts de betere achterpoot). Het voorpootje wordt echter toch vaak gedroogd en cadeau gegeven als bijvoorbeeld kerstgeschenk. Aha, denken wij: vandaar al die hammen in de supermarkten omstreeks kerst: geen kwaliteit maar gewoon "leuk".... Ook, legt Isabel uit, drogen zij hammen voor particulieren. Dat is een tijdrovende en eigenlijk niet lonende business. Maar het is daar altijd al zo gegaan en, zoals wellicht bekend, houden de Spanjaarden van hun tradities.
Trots laat zij tot slot de door hen zelf gemaakte sobrasada (een fijne, smeerbare soort chorizo) en lomo (gedroogde ossenhaas) omhuld met zwarte peper zien. Nadat we die geproefd hebben besluit ik die direct naar Nederland te halen zodat wij ze over niet al te lange tijd in de winkel kunnen aanbieden. Lekker!

Interessante websites:
www.saborpuro de importeur
www.wereldskoken.com de reisorganisator
www.livar.nl de varkenshoeders/producenten
www.jamonesdeyegen.com de hamdroger

SMAAKEXPEDITIE ANDALUCIA: De etherische oliën en meer...

2011-10-01T09:58:00.000-07:00

COSTA DEL SOL
We kennen allemaal de kust van de Costa del Sol of hebben daar in elk geval een idee van. De stranden, de zee, de boulevards, de restaurantjes. Maar wij ontdekten dat er achter die kustlijn, meer het binnenland in, ook een zee is. Een andere zee. Een zee aan kruiden, aan wilde planten, aan olijf- en fruitbomen…
SIERRA NEVADA

Dit is het land van de Sierra Nevada, de enorme bergketen met toppen waar zelfs in hoogzomer sneeuw te zien is. Waar de zon als een kachel aan de hemel staat. Maar ook waar de wind uit de bergen en de zee een koel spel speelt. Dit is het land waar wij kennismaken met de familie Sanchez en de Nederlandse Sophie.
BEREIDING VAN DE MAALTIJD
Wij worden hartelijk ontvangen door Sophie, die ons later alles vertelt over haar vak, kruiden en de etherische oliën die zij daarvan maakt, en eigenaresse Mari Carmen die, zoals ons later blijkt, niet alleen heerlijk kan koken, maar ook mooie wijnen maakt en dito schilderijen.

Mari Carmen laat ons in haar primitieve boerderijkeuken zien hoe zij van verse venkel (dat is alleen blad, knollen eraan kent men hier niet), kikkererwten, kip, varkensvlees en aardappel een heerlijke eenpansmaaltijd bereidt. Het gerecht moet bijna drie uur sudderen, dus dat geeft ons de tijd om met Sophie een wandeling te maken over het terrein dat bestaat uit wijngaard, fruitbomen en... kruiden. Veel kruiden!
LA PATA DE OCA
De Nederlandse Sophie Querido is altijd al geïnteresseerd geweest in alles wat groeit en bloeit.

Bij toeval hier in Spanje terechtgekomen maakt ze van haar liefde voor kruiden haar vak: ze destilleert ze en maakt er etherische oliën van. Dit lijkt eenvoudiger dan het is en het is een zwaar bestaan waar ze echter zichtbaar veel plezier aan beleeft. La Pata de Oca (de berenpoot) is de naam van haar bedrijf. Om ons heen kijkend vragen wij ons af waar die kruiden groeien.

Zo op het oog is het hier, hoog in de bergen, een kale, onvruchtbare woesternij. Maar Sophie laat ons kennismaken met rozemarijn, Spaanse salie, kuiflavendel, bonenkruid, cipressenkruid, diverse soorten tijm en nog veel meer. Ongelofelijk dat dat hier allemaal groeit!
De distillatie
Sophie vindt haar kruiden op het terrein van de familie Sanchez, Finca El Cura. Dit bedrijf werkt volledig biologisch, dus ook haar kruiden zijn dat. Het plukken is zwaar werk. Niet alle kruiden zijn tegelijk in bloei, dus in etappes plukt zij salie, de diverse soorten tijm enz.

De kruiden worden, met een kleine hoeveelheid water, in de distilleertank gedaan die van onderen d.m.v. een gastbrander wordt verhit. Als stoom komen de oliën en water uit de tank en worden d.m.v. koeling in een andere ketel van elkaar gescheiden. De oliën zijn uiterst geconcentreerd en worden daarom in zeer kleine hoeveelheden van slechts 5ml gebotteld.
DE KRACHT VAN KRUIDEN
We krijgen van Sophie een beschrijving van de kruiden en de werkzaamheid ervan. Zo bevordert rozemarijn bijvoorbeeld de bloedsomloop, is goed voor het haar (glans en anti-roos) en verlicht het ademhalingsproblemen. Kuiflavendel is ontstekingsremmend en bonenkruid bevordert de spijsvertering. Zo heeft elk kruid zijn specifieke goede eigenschappen. Maar ook de manier van gebruik is divers. De oliën kunnen worden gebruikt als luchtverfrisser op een schoteltje of in een potpourrizakje, maar ook ingeademd worden (2-3 druppels op een zakdoek), gebruikt worden als massagemiddel of worden toegevoegd aan het badwater. Dat laatste probeer ik later graag uit met wat druppels kuiflavendel wat heel goed blijkt te helpen na alle spiergebruik tijdens deze smaakexpeditie!
DE WIJNEN EN MEER
De sympathieke eigenaar Justo Sanchez neemt de rondleiding over van Sophie. Hij vertelt dat Finca El Cura bestaat uit 25 ha, waarvan 14,5 ha wordt gebruikt voor de druiventeelt, 2 ha voor olijven en de rest voor ander fruit zoals kweeperen, amandelen paprika's etc.

Zoals reeds vermeld werkt dit bedrijf volledig biologisch en heeft dan ook het keurmerk CAAE Agricultura Ecolólica Andalucía. Bovendien is de familie Sanchez lid van Slowfood Italia, wat ons gezelschap, bestaande uit meerdere Slow Food leden, uiteraard erg aanspreekt.
Na een uitleg over hun manier van wijnmaken (geen irrigatie, alles handgeplukt, werkend met zwaartekracht, geen toevoegingen, de barriques etc.) laat hij ons de restanten zien van de pluk. De uitgeperste druiven worden gebruikt als voer voor de geiten.

Leuke anekdote: hij heeft ooit een test gedaan met resten van druiven van een niet-biologisch werkende wijnmaker en die van hem: de geiten aten slechts de resten van de biologisch gekweekte druiven en lieten de andere links liggen. Slimme dieren, die geiten .
WIJNPROEVERIJ
Justo laat ons enkele van zijn wijnen proeven. Alle wijnen zijn met de hand gebotteld en geëtiketteerd. De etiketten zijn nu nog wat oubollig, maar de nieuwe zijn in de maak en stralen nog meer de kwaliteit uit van deze wijnen.
Als eerste proeven wij een witte wijn gemaakt van de Jaen Blanco druif. Deze wijn kan mij persoonlijk niet echt bekoren omdat hij, ondanks zijn jeugd, reeds behoorlijk oxidatieve tonen heeft. Jaen Blanco werd vroeger vooral aangeplant om te distilleren. Het is een dikke, vette druif die ene hoge opbrengst heeft. 10-15 kilo per plant is heel normaal. Justo snoeit echter flink, zodat de opbrengst hier slechts 3-4 kilo per plant bedraagt wat de complexiteit ten goede komt.
De tinto, crianza en reserva die wij daarna proeven spreken mij veel meer aan. Alle drie wijnen met lekker veel fruit en de neus en mond en in de crianza en reserva de ronde vanilletonen die je verwacht. De termen crianza (1 jaar hout en 1 jaar fles) en reserva (beiden 2 jaar) mogen hier echter niet op het etiket worden vermeld. Het blijft een raar iets, die wijnwetgeving….

Even ter verduidelijking: Justo blijkt niet de wijnmaker, maar zorgt voor de druiven totdat ze van het land zijn. Daarna is zijn vrouw Mari Carmen de verantwoordelijke. Zij maakt de wijnen, en dat doet ze met veel passie en toewijding. En echte multitasker dus, want naast het maken van de wijnen en het bereiden van de maaltijd voor ons blijkt zij ook nog een verdienstelijk schilder: aan de muur van het proeflokaal hangen prachtige stillevens van alle fonteinen uit de dorpen in de omgeving.
DE MAALTIJD
Na alle informatie die wij kregen smaakt de door Mari Carmen bereide maaltijd geweldig. Naast de stoofpot en de frisse fruit- en groentesalade worden nog diverse wijnen geserveerd, waaronder de in deze streek veel gedronken “Infante”, een type droge rosé die koel wordt geserveerd.
Wij danken Mari Carmen, Justo en zijn hartelijke moeder die nog steeds veel werk verricht op de Finca en kijken uit naar ons bad met een heerlijke etherische olie van Sophie!

Interessante websites:
www. saborpuro.nl de importeur
www.wereldskoken.com de reisorganisator
www.lapatadeoca.com de maker van de etherische oliën
www.cortijoelcura.com de finca

SMAAKEXPEDITIE NAAR ANDALUCIA: DE OLIJFOLIE

2011-10-01T01:17:00.000-07:00

CORTIJO DE SUERTE ALTO: OLIJFOLIE
Maandagochtend 26 september vertrekken we al vroeg naar Cortijo Suerte Alta voor een bezoek aan de olijfgaard van de Marques de Prado.

Dit familiebedrijf is gestart in 1924 en heeft een oppervlakte van 250 ha. Men maakt 2 soorten olijfolie van uitsluitend olijven van de eigen olijfbomen.
MONOCULTUUR
Onderweg zien wij om ons heen olijfbomen en niets meer dan olijfbomen. Er is hier duidelijk sprake van een monocultuur waarbij de uitdaging is je als producent te onderscheiden van je collega's. Het is duidelijk dat dat bij Suerte Alta is gelukt!
DE PLANTMETHODES

We worden hartelijk ontvangen door de elegante Toñi, die ons meeneemt ver de olijfgaard in. Ze vertelt dat op deze grond ongeveer 15.000 stammen separaat geplant zijn en 15.000 in setjes van drie. Dit werd met name vroeger gedaan omdat het land eromheen dan makkelijker te bewerken en te begaan was voor de paarden en ezels om water te geven aan de bomen.

In een plantgat werden vaak de drie verschillende olijfsoorten bij elkaar geplant, maar ook zien wij in een setje soms twee dezelfde en een andere soort. Dit is het oudste deel van de olijfgaard met bomen van wel meer dan 80 jaar oud.
De echtgenoot van Toñi, bedrijfsleider en eindverantwoordelijke voor de olijfolie, Paco, komt aangereden op zijn motor en wij rijden achter hem aan naar het nieuwere deel van de olijfgaard. Hij vertelt dat de nieuwe bomen ontstaan door het in de bodem planten van 4-5 takken snoeihout. Dit is een van de redenen dat niet elk setje altijd bestaat uit de drie soorten. Soms is aan het snoeihout niet te zien van welke olijfboom een tak komt.
TWEE SOORTEN OLIJFOLIE
De twee soorten olijfolie die hier geproduceerd worden zijn de "Coupage", een blend van Picual, Picudo en Hojiblanco, en de "Picual" die op zich weer een blend is van olijven geoogst van bomen van verschillende leeftijden.
Normaal is een opbrengst van 1 liter per 5 kg olijven, maar omdat men hier vroeg plukt om de heerlijk frisse tonen in de olijf te bewaren heeft men wel 8 kg nodig voor een liter olijfolie.
IN DE OLIJFGAARD
Deze streek is zeer droog, dus irrigatie is noodzakelijk. Echter niet teveel. De irrigatieslangen liggen ondergronds in het midden tussen de rijen bomen. Daardoor groeien de wortels niet alleen naar beneden, maar ook zijwaards. Het wortelstelsel wordt zo'n 80 cm diep.
De oogst vindt plaats met machines die de stam schudden zodat de olijven eraf vallen. In een ingenieuze paraplu, onderdeel van het schudapparaat, worden de olijven opgevangen. Olijven die blijven hangen of tevoren al op de grond zijn gevallen zijn niet op de juiste rijpheid en worden dus niet gebruikt. Wat van tevoren op de grond valt (olijven en blad) laat men liggen en vormt zo een natuurlijke humus. De bodem bevat weinig fosfor en kan dit extra beetje kracht dus goed gebruiken.
BIOLOGISCH
Men werkt in de olijfgaard van Suerte Alta volledig biologisch. Een voordeel is de droogte, waardoor schimmels niet veel kans krijgen. Kleine larfjes die de olijven kunnen aantasten worden bestreden door "crocodiles", weer andere insecten. Door de natuur niet aan te tasten blijft het evenwicht tussen deze diertjes in stand.
Moscitos zijn een ander probleem. Om deze te bestrijden hangen en in de olijfbomen hier en daar flessen met een oplossing van water, suiker en azijn. In de fles wordt een minuscuul gaatje gemaakt waardoor de moscito naar binnen vliegt, maar er niet meer uit.
De buren van Suerte Alta werken niet biologisch. Daarom gebruikt Paco niet de olijven die in de bomen groeien aan de randen van het domein. Deze olijven worden verkocht en dus zelfs niet in de eigen molen geperst om alle besmetting te voorkomen.
EXPERIMENT
Paco laat ons het verschil zien tussen Picudo en Hojiblanco: Picudo is een puntiger olijf en het blad is wat dikker. De Hojiblanco is ronder en het blad is smaller.

We plukken wat Picudo en Hojiblanco olijven en nemen ze mee naar het laboratorium. Daar is een mini-pers zodat wij zelf kunnen zien hoe het "persen" in het groot in zijn werk gaat. De olijven worden eerst met pit en al gehakt. Dit verbaast ons, maar Paco legt uit dat de pit van deze olijven juist een heerlijk zoete smaak heeft en extra complexiteit aan de olie geeft. We doen wat van de gehakte Picudo, de Hojiblanco en wat eenvoudige, rijpere olijven uit een ander deel van Andalusia alle drie apart in een mengbeker die ongeveer 1,5 uur moet draaien om het resultaat te zien.

We zien al dat de Picudo de meeste concentratie heeft, gevolgd door de Hojiblanco en, op afstand, de rijpe andere olijven. We zijn nieuwsgierig hoe dit afloopt!
DE "ALMAZARA", OOK HIER RESPECT VOOR DE NATUUR EN HET MILIEU
In afwachting van de uitslag van dit experiment vervolgen wij ons bezoek aan de "almazara", de pers en bodega. Zeer verrast zien wij hoe ultramodern en toch met respect voor de natuur en het milieu men ook hier te werk gaat. Het dak van de perserij bestaat uit zonnepanelen waarmee men genoeg energie opwekt die nodig is voor de drie maanden dat de "molino" in werking is. Er wordt geen gebruik gemaakt van airconditioning of verwarming, maar de temperatuur wordt gereguleerd door het open- en dichtdoen van roosters die zich bevinden in de dubbelwandig gebouwde "molino". De temperatuur wordt gehouden tussen de 18 en 24 C.
ULTRAMODERN EN HYGIËNISCH
Het hele gebouw, muren vloer en plafond, is van binnen van RVS, wat een perfect materiaal is om hygiene te waarborgen.

De olijven komen binnen en worden via een transportband omhoog geleid waar ze worden gewassen en van hun steeltjes ontdaan. Ze worden gewogen en vervolgens door de "hakselaar" geleid, zoals wij in het klein zojuist hadden gedaan. Daarna gaat de brij in de "batidora" waar ze gedurende 1-1,5 uur wordt geroerd op een temperatuur van 25C.
Vervolgens gaat het in een "decanter", een soort centrifuge die de olie scheidt van de pulp. De olie wordt in een verticale RVS tank gedaan zodat het bezinksel naar beneden kan zakken. Elk kwartier wordt wat van het bezinksel uit de tanks gehaald. Een volledig natuurlijke manier van klaren dus.
Tot slot wordt op een natuurlijke manier de laatste restjes water uit de olie gefilterd. Dit gebeurt met diatormea, een type aarde dat de eigenschap heeft vocht te ontrekken.
OLIJFOLIE EN GEZONDHEID
We vervolgen de middag met een presentatie door Paco en Toñi over de gezondheidsfactoren van een extra vergine olijfolie en het verschil met "gewone" olie. Met name geraffineerde olie, waar alle goede eigenschappen uitgefilterd zijn, voegt niets toe aan de gezondheid. Extra vergine olijfolie echter is o.a. cholesterolverlagend en bevat veel anti-oxidanten. En voor wie denkt dat je daar niet in kunt bakken en braden: ook dat is een fabeltje. Extra vergine olijfolie is uitstekend geschikt om tot ongeveer 160C te verhitten. Na een keer of vijf met dezelfde olie bijvoorbeeld gefrituurd te hebben verliest hij wel zijn smaak, maar hoeft daarvoor dan slechts voor een deel vervangen te worden.
OLIJFOLIE PROEVERIJ
We proeven een drietal soorten olie: in glas 1 een eenvoudige geraffineerde zonnebloemolie. De geur is niet aangenaam, zelfs wat ranzig te noemen.

In glas 2 een eenvoudige olijfolie. Deze olie is eigenlijk slechts geschikt om mee te bakken of braden, want hij heeft zo weinig smaak dat het zonde is hem te verwerken in salades of om bij brood te eten. In glas 3 de Coupage van Suerte Alta. De kleur is mooi donkergeel en hij geurt heerlijk naar o.a. artisjok, kruiden, appel, verse peper. Dit is een feestje! Deze olie smaakt heel goed bij kaas, door een salade, om te dippen met brood, op tostada, bij tomaat. Als "toetje" krijgen we een proefje van de Picual. Deze olie is ook heel geschikt om te verhitten omdat hij veel anti-oxidanten bevat en dus minder snel van structuur (en dus smaak) zal veranderen bij verhitten.
HET EXPERIMENT: DE BEVINDINGEN
Na de proeverij centrifugeert Paco los van elkaar de "brij" die de drie soorten olijven hadden opgebracht. Hoewel te verwachten is het toch bijzonder te zien dat de eenvoudige olijven aanzienlijk meer olie opbrengen dan de andere twee soorten. En daardoor natuurlijk ook minder smaak! De meest geconcentreerde blijkt de Picudo. Hoewel nog niet geklaard en gefilterd proef je al dat dit een prachtige olie wordt.

Een en al concentratie en complexiteit. Je kunt er aan blijven snuffelen! Dit wordt een mooie oogst!
IN DE WINKEL
We hebben veel geleerd en ik persoonlijk: ik kijk er naar uit weer veel van van die mooie flessen te verkopen in mijn winkel!

Interessante websites:
www.saborpuro.nl importeur van de olie
www.wereldskoken.com organisator van de reis
www.suertealta.es het olijfoliebedrijf

2011-09-23T07:24:00.000-07:00

Bijeenkomst van het Franse Kaasgilde

Met het Franse Kaasgilde, officieel het Guilde des Maîtres Fromagers aus Pays-Bas, genoten wij gisteren van een interessante middag en heerlijke avond. Het Guilde staat voor de ondersteuning van Franse kaas in Nederland. En dat in de meest brede zin van het woord.

Bio…………logisch?
De middag begon met een kennismaking met het biologische zuivelmerk Arla in hun fabriek in Nijkerk. Het thema van de middag, “Bio…………logisch”, kwam mijns inziens niet helemaal uit de verf. In een presentatie werd ons wel helder uiteengezet hoe de producten van dit bedrijf, klein begonnen,

inmiddels in Nederland niet meer weg te denken zijn uit de supermarktschappen.
Het bedrijf is tevens eigenaar van Friesche Vlag, wat wij in de productieruimtes ook zagen: Friesche Vlag en Arla werden, uiteraard via verschillende transportbanden, gebroederlijk verpakt en getransporteerd. Opvallend dat er vrijwel geen mensen aan dit proces te pas kwamen. Geavanceerde robots en computers zorgden dat alles letterlijk op rolletjes verliep.Wat een contrast met de kaasbedrijven die ik het vorige weekend in bezocht in Italië, waar zelfs de kaasjes nog door mensenhanden werden ingepakt en in dozen klaargezet voor transport.

Salentein
De avond werd voorgezet in De Dorsmolen bij landgoed De Salentein, eveneens in Nijkerk. In dit prachtig gelegen en onderhouden landgoed was ooit het kantoor gevestigd van Pon Holdings, o.a. oprichter van het Argentijnse wijnhuis Salentein. Ik had me dus goed ingelezen in deze geschiedenis en keek uit naar de wijnen maar tevergeefs: omdat wij een Frans Kaasgilde zijn had de organisatie uitdrukkelijk gevraagd om ons te voorzien van Franse wijn. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Intronisatie
Na een glas frisse (uiteraard Franse) witte wijn werd het koud buffet geopend. We genoten van verse salades, charcuterie, mooi brood en het prettige gezelschap van mede- ondernemers en –kaasliefhebbers. Toen klonk er muziek en trad het bestuur van het Guilde in vol ornaat het restaurant binnen. Zelf was ik vorig najaar geintroniseerd bij het Guilde. Dit gebeurde op een schip in de Scheveningse haven.

Ik had toen niet verwacht dat deze gebeurtenis zoveel indruk op mij zou maken, maar dat bleek wel het geval. Dus ik begreep hoe dit moment voor de nieuwe leden zou zijn. Voorzitter Jacques Snepvangers gaf het woord aan vice-voorzitter Roel Tromp die zoals altijd met veel kennis van zaken en humor de nieuwe leden voorstelde.

Na een paar voorzichtige tikken op de schouders door Grand Maître Huber van der Weegen en het tekenen van het register werden 5 nieuwe leden geintroniseerd waaronder collega uit Den Haag Ed Boele (twitter: @edboele).
Na een warm buffet en een dessert van zoetigheden en (uiteraard) Franse kaas keerden wij geïnspireerd huiswaards. Het was een mooie avond!

2011-09-16T11:25:00.000-07:00

CHEESE 2011 BRA
Op de eerste dag van ons studietripje naar Cheese 2011 in Bra bezoeken wij twee van onze top-leveranciers: Caseificio Dell' Alta Langa in Bosia en Beppino Occelli in Valcasotta. Onderweg vanuit ons prachtige hotel Castello di Santa Vittoria nabij Bra valt mij vooral het landschap op. Niet de alom aanwezige wijngaarden die ik ken uit de streek rond Barolo en Barbaresco, maar hier draait het leven vooral om.. hazelnoten. Overal bomen met hazelnoten. Er wordt een mooie pasta van gemaakt (nee, geen Nutella, de noten daarvoor schijnen uit Turkije tekomen), likeur en veel "dolci".
CASEIFICIO DELL' ALTA LANGA
Bij de Caseificio Dell Langa worden we welkom geheten door Marcel Suijkerbuijk, de Nederlandse importeur. Hij stelt ons voor aan een van de eigenaren van dit familiebedrijf.
We krijgen een interessante rondleiding. Je zou zeggen dat elke kaasmaker in principe dezelfde methoden hanteert, maar bij dit bedrijf viel vooral op het feit dat zij zelf eigen (uiteraard geheime) gistculteren kweken en ontwikkelen. Daardoor heeft elk kaasje, hoewel met als basis dezelfde melk en rijpingsmethode, toch ook een heel eigen karakter gekregen. Bovendien komt niet alle melk uit de streek waar wij ons nu bevinden maar de schapenmelk voornamelijk uit Roquefort en de geitenmelk uit....... ons eigen Nederland!

Het lekkerste kaasje van dit bedrijf is het in Nederland veel verkochte kaasje La Tur, een kaasje gemaakt van koe-, geiten- en schapenmelk. Maar na afloop van de rondleiding proefden wij nog veel meer mooie kaasjes! Dus uitbreiding wordt een feit!
ONVERWACHT MOOIE LUNCH
Na een onverwacht verrassend leuke lunch bij Ristorante Edelweiss langs de doorgaande weg met heerlijke salades en mooie verse pasta, vertrokken wij naar Valcasotto, het pittoreske dorpje waar Beppino Occelli zijn rijpingskelders heeft.
BEPPINO OCCELLI
De verschillende onderdelen van deze topkaasmaker liggen verspreid in de provincie Cuneo. De geiten lopen vrij en blij in de hoge bergen van Piemonte. Enkele jaren geleden heb ik dat al met eigen ogen mogen aanschouwen. En de verse geitenmelk onder de geit vandaan geproefd. Superlekker! De kazen worden vervolgens gemaakt in Farigliano, waarna ze voor rijping gebracht worden naarn Valcasotto. De Vallei van Casotto, het riviertje waarnaar het dorpje is genoemd.

De rijpingskelders daar zijn uniek: het water van het riviertje wordt gebruikt om de ruimtes op een natuurlijke manier te bevochtigen. De kazen krijgen zo elk hun eigen specifieke schimmels en daarmee hun unieke karakter. De testun kazen (testun = een verbastering van het woord stijfkop) liggen op vurenhouten planken te rijpen, naast o.a. Losa (de naam van het leisteen waarmee de daken in de bergdorpen bedekt zijn). Na de rijping op vurenhout worden de kazen naar een andere kelder verplaatst waar ze op verschillende houtsoorten opgelegd worden. Elk naar gelang het verlangde karakter van de kaas.
TESTUN AL...
De testun wordt na 6 maanden en de Cusie na ruim 1 jaar naar Farigliano getransporteerd en aldaar ingelegd in en omwikkeld met Barolodruiven, kastanjebladeren, hooi, en.... tabaksbladeren!
SPANNENDE DAG MORGEN!
Na een aperitief en kleine proeverij in de winkel van Occelli spreken wij af elkaar morgen op CHEESE2011 in Bra te ontmoeten voor een uitgebreide proeverij. We proeven dan de nieuwe kazen uit het assortiment en...... ontmoeten de markante kaasmaker Beppino Occelli. Wij zijn benieuwd!

Wereldse Wijndagen

2011-09-04T12:41:00.000-07:00

Wereldse Wijndagen
Vanmiddag brachten wij een bezoek aan de "Wereldse Wijndagen", een drie dagen durende overzichtsproeverij van DGS Wijnkopers, Coenecoop Wine Traders, Palles Wines en Delta Wines. Meer dan 700 wijnen en ruim 100 producenten werden beloofd. Omdat wij slechts enkele uren op deze dag beschikbaar hadden vraagt dat erom structureel te werk te gaan.
Service
De service van deze samenwerkende bedrijven ging ver: er was een vervoersmogelijkheid aangeboden vanuit diverse stations in de regio waar wij graag gebruik van maakten. Dus werden wij met een mooie volvo opgehaald en voor de deur in Waddinxveen afgezet. Gezien het grote aantal auto's aldaar was de proeverij druk bezocht en werd weinig gebruik gemaakt van deze service.
Structuur
Soms bezoek ik een proeverij ter lering, soms om nieuwe wijnen te ontdekken en soms om in te kopen. Vanmiddag was het laatste het geval. Ik had van tevoren de proeflijst doorgenomen en kwam tot de slotsom dat ik in elk geval kennis wilden maken met (de wijnen van) Domaine Begude uit de Languedoc, Azul Y Garanza Bodegas uit Navarra, d' Arenberg uit Australie en Boekenhoutskloof en Stellar Winery uit Zuid-Afrika.
Champagne
Maar... een goed gebruik is een proeverij te starten met een mooi glas champagne. Wij proefden van het huis Venoge de Millesime Champagne 1999, een blend van Pinot Meunier en Chardonnay. Een stevig champagne, veel smaak, beetje boers. Ons oog viel op een bijzondere fles in de koelemmer. Het bleek de Louis XV Champagne 1996 te zijn, een blend van 50% Pinot Noir en 50% Chardonnay, die nog niet op de markt is. Dit belooft wat! Veel kracht, stevig, prachtige mousse, heerlijk fris.
Domaine Begude
James Kinglake, eigenaar van dit 29 ha grote domaine in de Limoux vertelt ons enthousiast zijn verhaal. Hoe hij als een Engelse "stockbroker" een aantal jaren geleden, samen met zijn vrouw, zijn droom kon waarmaken door een wijndomaine te kopen in Frankrijk. De eerste wijn, "Chardonnay Le Bel Ange" is een ode aan zijn dochter. Een achttal jaren in Engeland werd de kinderwens van het echtpaar niet vervuld, maar in hun eerste jaar in Frankrijk werd Catherine zwanger. De eerste wijn werd dus een "Bel Ange". Deze wijn is gemaakt van 80% Chardonnay en 40% Chenin Blanc. Geen hout, dus lekker fris en vol.

De tweede wijn die wij proefden was een Sauvignon Blanc. Niet de persoonlijke favoriet van James, geeft hij eerlijk toe, maar wel een die goed verkoopt. En dat snappen wij. Het is een redelijk "ingetogen" Sauvignon. Niet zo het type Nieuw-Zeelander die soms groen en onrijp je glas uitspringt. Maar zacht, en redelijk rond. Het lage alcoholpercentage maakt hem tot een heerlijk aperitief.
Tussendoor even een wijn die niet in de proeflijst voorkwam: "Exotique", een wijn van 80% Gruner Veltliner en 20% Chardonnay. De laatste is een clone met 5% Muscat. James houdt dus van experimenteren, begrepen wij. Gruner Veltliner is een druif die niet is toegestaan in de Limoux, maar daar weet James wel mee om te gaan. Leuk!
Daarna weer twee Chardonnay's. De eerste de "Terroir", volgens James een winner. En weer zijn wij het eens. Deze wijn is voor 25% gevinifieerd op nieuw hout en de overige 75% op RVS. Daarna rustte hij 7-8 maanden op grote houten vaten van 600 liter, wat ongewoon is in die omgeving. Je ruikt het hout niet, maar in de mond geeft het precies de hoeveelheid die nodig is. De wijn is vol, rond, heeft een goede bite en is aan te bevelen bij veel gerechten. Trots vertelde James dat Jancis Robinson hem onlangs belde tijdens een bruiloftsdiner waar deze wijn werd geschonken dat zij deze Chardonnay zo geweldig vond. Een prachtig aperitief, maar ook goed door te drinken bij het voorgerecht en zelfs bij "daarna". Een kameleon dus, deze wijn.
De Chardonnay die wij daarna proefden was van een ander kaliber. De Chardonnay " Etoile de Begude" is voor 100% gevinifieerd op nieuwe Frans eiken vaten (weer van 600 liter) en heeft minimaal een jaar hout gehad. Meer hout in de mond en neus, maar een heerlijke frisheid, mineraliteit, die doet denken aan een grootse witte Bourgogne. De afdronk was lang en zeer plezierig. Toppertje!
Als toetje proefden we de Pinot Noir rose en rood. De rose was zeer goed doordrinkbaar, maar heeft voldoende bite om bij een lekker stukje lamsvlees of een rijke salade te schenken. De rode wijn was heerlijk licht en soepel. Een perfecte zomerwijn om licht gekoeld te serveren.
Wij namen afscheid met een “we’ll tweet!” (Voorheen “we’ll meet )
Op naar Spanje
Meer en meer ben ik geinteresseerd in biologische wijnbouw. Domaine Begude is vanaf het begin al "organic", evenals "Azul Y Garanza Bodegas" uit Navarra, dat wij daarna bezochten. Een jong bedrijf dat is opgericht door de oenologen Maria Barrena en Dani Sanchez-Nogue. Na ervaring te hebben opgedaan in diverse wijnlanden kozen ook zij voor de biologische wijnbouw. Dani vertelde dat het een geluk is dat hun wijngaarden grenzen aan de woestijn, waardoor schimmels en vele ziektes niet voorkomen in hun wijngaarden. Met name waren wij geinteresseerd in hun wijnen met de DO Montsant.

Wij proefden de Cabirol Carnatxa Blanca Blanca - Macabeu Montsant DO. Een verrassend lekkere wijn, kruidig, mooi. Verrassend voor ons omdat wij persoonlijk nooit veel hebben met Grenache Blanc i.v.m. de vaak bittere tonen. De Cabirol Garnatxa - Tempranillo Montsant DO had veel sap, kruidigheid (rozemarijn) en toch wat stroeve tannines. En dat laatste is niet negatief bedoeld.
Niet "Organic" maar o zo "Original": d'Arenberg
Al jaren ben ik fan. Aanvankelijk van de prachtige wijnen en de uitstraling van de etiketten. Maar na mijn ontmoeting met Chester, de bijzondere eigenaar, tijdens Wine Future in Rioja, van het totale bedrijf.

Ik zou hier hele verhalen kunnen neerpennen over de manier waarop zij plukken, persen ("basket-press after foottrading!"), de juiste wijngaarden uitzoeken om de juiste blend te maken, hun marketing.... Ik verwijs graag naar hun website en volsta met de proefnotities van vandaag.
Claire Scott, een spontane dame die, na een aantal jaren in Australie gewoond te hebben, en nu Londen als woonplaats heeft doe de marketing voor d' Arenberg in Europa. Chester zou het bijna niet beter kunnen. Enthousiast en met kennis van zaken proeven wij The Stump Jump Riesling-Marsanne-Sauvignon Blanc (lekkere Riesling in de mond met de rondheid van de Marsanne), The Stump Jump Lightly Wooded Chardonnay (60% eiken slechts 5-8 weken, dus licht en fris), The Last Ditch Viognier (een van mijn favorieten, geoogst van wat hoger gelegen percerelen waardoor hij niet log is zoals ik vaak van Viognier vind), The Hermit Crab Viognier-Marsanne (vol en dik, boter).
Even pauze en dan door naar rood. The Stump Jump Grenache-Shiraz-Mourvedre. Ik blijf het een dijk van een wijn vinden met een meer dan prima prijs-kwaliteitsverhouding. Veel sap. Gewoon lekker! Daarna volgde heftiger spul: D' Arry's Original Shiraz/Grenache, The Laughing Magpie Shiraz/Viognier, The Wild Pixie Shiraz/Rousanne en natuurlijk: The Dead Arm Shiaz. Deze laatste (2007) uit een karaf geschonken maar nog altijd dik, vol en tannineus.
Nieuw voor mij was het verhaal van Claire dat zij niet de hele Viognier-druiven bij deze wijnen gebruiken, maar slechts de schillen en pitten die overblijven nadat het vrije sap er via de basket-press is uitgelopen. Daardoor krijg je wel de smaak en extractie van de Viognier, maar niet teveel sap waardoor de wijn steviger en roder blijft.
Tot slot genoten wij van een proefje The Vintage Fortified Shiraz Chambourcin, gemaakt als port, maar heerlijk fris en licht, met tonen van rood fruit, bosaardbeitjes, en The Stump Jump Sticky Chardonnay, een late harvest wijn met botrytis. Daar zouden wij zo aan kunnen wennen. Wederom een perfecte prijs-kwaliteitsverhouding.
Zuid-Afrika
Op weg naar Boekenhoutskloof weken we even af van onze discipline omdat ons oog viel op een leuk half flesje met een roze dessertwijn: Constantia Uitsig Muscat. Dit bleek niet alleen leuk maar ook nog eens heel lekker. Met in de neus en mond natuurlijk de bekende druivige muscatgeur. Jammer dat er even niemand achter de tafel stond om ons uitleg te geven.
Boekenhoutskloof
Wijnmaker Marc Kent legde ons de verschillen uit tussen de divers ranges: Wolftrap, Porcupine Ridge en Helderberg.

Met name bij de Porcupine Ridge Sauvignon Blanc en de Helderberg Sauvignon Blanc begrepen wij wat hij bedoelde met terroir, hoogtes, plukmomenten. De eerste toegankelijk, makkelijk, de tweede wederom die N-Z stijl: groen, buxus, groene paprika, appel, citrus. Onze favoriet sinds wij Zuid-Afrika bezochten, de Boekenhoutskloof Shiraz stond helaas niet op de proeftafel, maar wij genoten wel van een proefje The Chocolate Block. Ik vertelde hem dat ik in mijn winkel de Chocolate Block verkoop samen met Brix "chocolate for wine", een gewild cadeau.
Stellar Winery
Naast onze interesse in biologische wijnbouw, vinden wij Fair Trade ook heel belangrijk. Wij wilden de hemd van het lijf vragen aan Herald Jones, van Stellar Winery, maar die bleek helaas door ziekte vanuit Schiphol direct naar zijn hotelbed verhuisd te zijn. Ronald Anneveldt van Whisky Wijzer was zo vriendelijk zijn plaats in te nemen en vertelde ons veel over de wijnen. Maar omdat wij vrijwel alle wijnen al hadden geproefd proefden we nu slechts de Shiraz tegenover de "Shiraz No Sulphur Added". De laatste kwam harder over met wat meer zuren. Iemand enig idee hoe dit is te verklaren?
Weer die service
Zoals wij heen kwamen werden wij ook weer naar huis vervoerd: door een vriendelijke student in een confortabele Volvo. Dit bliksembezoek was zeer zeker de moeite waard!

Proeverij Griekse Wijnen

2011-08-25T07:28:00.000-07:00

Importeur van Griekse wijnen Martin (grieksewijnen.com) organiseerde via Twitter (@grieksewijnen) een mooie proeverij. We begonnen de avond in zijn nieuwe proefruimte in Maasdam met een sprankelend glas:
Karanika Sparkling:
Van deze wijn had ik al eens mogen proeven en weer vond ik het een heerlijk glas. Fris, tropisch en citrusfruit, een fijne mousse, mooi droog en frisse zuren. Kortom: een feestelijk begin!
Daarna volgden in een rap tempo de volgende wijnen:
Alpha Estate Sauvignon Blanc 2010:
De wijnmaker van Alpha Estate (noord-Griekenland) studeerde o.a. in Bordeaux en Madiran en nam al zijn aldaar verworven kennis mee terug naar Griekenland. Vooral wat betreft de toepassing van “skin-contact”, het langer in contact laten van de most met de schillen van de druiven, zodat er veel aroma’s in de wijn terecht komen. Bovendien heeft hij geïnvesteerd in een soort massage-apparaat dat de druiven heel zachtjes masseert en waardoor nog meer aroma’s in de wijn komen. En dat proef je hier: in de neus veel tropisch fruit, abrikozen, passievruchten en niet overheersend die typische Sauvignon-Blanc neus. In de mond meer de groene tonen die je verwacht van Sauvignon Blanc (groene paprika, groene appel), naast weer heerlijk tropisch fruit, grapefruit en banaan.
Gerovassiliou Viognier 2009:
Net als de wijnmaker van Alpha Estate heeft de wijnmaker van Gerovassiliou (nabij Thessaloniki) in Frankrijk veel geleerd. Met name van Chapoutier en Guigal in de Noord-Rhone. Deze wijn is dan ook gemaakt naar Frans voorbeeld. 6 Maanden Frans eiken geven deze wijn een mooie ronde houttoon. Verse ananas, kruidig, perzik en een fris bittertje na.
Biblia Chora Ovilos wit 2010:
Ook uit het noorden van Griekenland, dit keer uit Drama, de wijnstad van Griekenland. Wat een spannende wijn is dat! Een blend van Semillon en Assyrtiko, 3-4 maanden gerijpt op Frans eiken. Romig, boter, kruidig met ook wat gras en zuivel. Ik denk er langoustines met limoen bij, zeefruit. Martin geeft de tip van toprestaurant Ivy in Rotterdam: met gepocheerd
ei en truffel. Wow! Het wordt steeds spannender!
Agyros Estate Barrel 2009:
Deze wijn komt van het kleine Griekse eiland Santorini. 100% Assyrtiko, 6 maanden eiken. Weer een bijzondere wijn met boter in de neus en in de mond een romige aanzet, zachte vanilletonen, boers. Doordat het eiland Santorini een lavabodem heeft hebben de wijnen die daar vandaan komen vaak een rubber-ondertoon. Een aparte wijn die het goed zal doen bij in roomboter gebakken tong of zeebaars met een rijke saus. Drupje citroen erover: feestje!
Nostos Roussanne 2010:
Uit het westen van het bekende eiland Kreta. Biologisch. Een rijke wijn gemaakt in de stijl van de Rhone. 8 Maanden hout, bloemig, lood, vol en kruidig. Beetje scherp door het hoge alcoholpercentage? 14,5% Voor wit is best heavy. Een gastronomische wijn dus!
Nostos Grenache 2007:
Weer een heel aparte wijn. In de omgeving van de wijngaard groeit en bloeit veel rozemarijn en oregano en dat proef je duidelijk in de wijn terug. Zacht kruidig, rood fruit, rode besjes, bosaardbeitjes. Niet de stijl van de Spaanse Garnacha of Franse Grenache. Ben nieuwsgierig naar een latere jaargang van deze wijn!
Nostos Manousakis 2005:
Een wijn van Syrah, Grenache, Mourvedre en Rousanne. 16-18 Maanden Frans eiken. Een weelderige dikke wijn met veel kersenfruit, amarenen. Rijp rood fruit en een heel lange afdronk. Prachtig voor de komende wintermaanden!
Thymiopoulos Naoussa 2008:
Deze wijn uit noord-Griekenland, Naoussa, bestaat voor 100% uit Xinomavro van 80 jaar oude stokken. Een verrassende wijn: veel in de neus: drop, blauwe bessen, laurier, kersenfruit. In de mond heeft hij een ietwat zoete aanzet en aardig wat straffe tannines. Een beetje in de stijl van een Pinot Noir maar toch ook weer niet. Even overgieten in een karaf zal hem geen kwaad doen, is mijn mening.
Gerovassilliou Evangelo 2007:
Een van de toppers van dit wijnhuis. Een wijn van 92% Syrah en 8% Viognier: de blend van de Cote Rotie, Noord-Rhone. Een dijk van een wijn, donkerpaars, drop, donker fruit, blauwe bessen, sap, veel sap! Heel toegankelijk ook al. Ik begrijp van Martin dat de voorraad zeer beperkt is, dus....
Alpha Tannat 2007:
Dat de wijnmaker in de leer is geweest in de Madiran wordt nu wel duidelijk. De wijn is ongelofelijk krachtig en vol, dik. Een bom van fruit, tabak, leer. Maar.... niet met de harde tannines die wijn uit de Madiran vaak zo moeilijk te drinken maken. Weer een prachtige wijn voor de komende herfst en winter. Bij stoofschotels, wild en nog veel meer! Goud van Decanter, en ik kan het alleen maar met hen eens zijn. Top!
Alpha Estate 2007:
Na de stevige Tannat komt deze laatste wijn wat zachter over. Wellicht ook doordat de blend bestaat uit Xinomavro, Merlot en Syrah. Een volle en toch krachtige wijn waarbij ik ook weer benieuwd ben hoe hij overkomt als hij uit een karaf geschonken wordt. De wijn is zeer complex en verdient zeker de lovende berichten die hij kreeg van de internationale wijnpers.

Na deze heerlijke en bijzondere proeverij stond er voor de liefhebbers een tafel vol kazen klaar. De meeste niet uit Griekenland, maar doordoor niet minder lekker!

En binnenkort..... Griekse wijnen @gransjean?

Een nieuwe Italiaan

2011-08-13T05:47:00.000-07:00

De nieuwe Italiaan
Afgelopen voorjaar ontdekten wij in Deva, Roemenië, een nieuw Italiaans restaurant. We gebruikten daar de lunch en waren zeer onder de indruk van de kwaliteit van de gerechten, de versheid van de ingrediënten, maar vooral ook van de uitgebreide wijnkaart.
De eigenaar leidde ons rond in zijn winkel, die aan het restaurant grensde. Grote namen als Gaja, Masi, Planeta, Sasiscaia liet hij ons zien. Maar ook enkele van zijn eigen "trouvailles": bijzondere wijnen van kleine wijnhuizen waar hij duidelijk trots op was. Helaas hadden wij die dag weinig tijd en bovendien geldt in Roemenië: "zero tolerance". Dus geen druppel alcohol als je achter het stuur kruipt. Wij namen ons voor in de zomer in dat restaurant terug te komen om daarna in een hotelletje de nacht door te brengen.

Die avond was gisteren
Vol verwachting kozen wij een tafeltje buiten, want het weer was heerlijk. De eigenaar was helaas op vakantie, maar dat mocht de pret niet drukken. Dachten we...
We bestelden een glas prosecco, we waren tenslotte bij een Italiaan, maar helaas hadden ze dat niet per glas. Omdat we er toch wel erg veel trek in hadden en de prijs alleszins meeviel bestelden we uiteindelijk dus maar een fles. Helaas, meldde het uiterst vriendelijke meisje, ook dat hadden ze niet in huis. Wel een andere mousserende wijn die ze ons even zou laten proeven. Het bleek een demi-sec bubbel te zijn van Martini. Niet iets waar we op dat moment trek in hadden dus hielden we het op een door haar aanbevolen glas huiswijn en doken de wijnkaart verder in.

Italiaanse wijnen?
De wijnkaart was ingedeeld in rood en wit en daarbij was een onderverdeling gemaakt in Italiaanse en Roemeense. Vreemd dus dat er wijnen opstonden als "Lurton Chardonnay" (Argentinië) en "Petaluma Riesling" (Australië).... Overigens stond bij geen enkele wijn een jaartal. Beetje jammer.

Jaartal
We besloten te beginnen met de Planeta Chardonnay. Helaas, ook die was niet in huis. Met enige drang werd ons geadviseerd toch maar de huiswijn te nemen. Dat was een Pinot Bianco uit Veneto. Niets mis mee, maar we hadden de hele vakantie al wijnen gedronken waar "niets mis mee was". We hadden zin in top! De bedrijfleidster kwam erbij en toen we haar hadden uitgelegd wat de bedoeling was dook ze weg achter een deur en hoorden we gerommel met flessen en koelkasten. Ze kwam terug met de wijnen die op de kaart stonden die beschikbaar waren. In een oogopslag werd duidelijk waarom er geen jaartallen op de kaart stonden: de wijnen waren stuk voor stuk (te) oud! De Chardonnay van Lurton uit Mendoza was uit 2002, een witte Italiaan "Il Fiore" uit 2000 en "La Rocca" uit 1998. De enige waar we nog wat vertrouwen in hadden was de Petaluma Riesling uit 2001. Maar Riesling, daar hadden we nu net even geen zin in.

Dus toch een Roemeen
De bedrijfsleidster zag onze wanhoop en kreeg kennelijk een briljant idee. Ze veerde op, nam de oude flessen mee en kwam terug met: Sole Chardonnay 2008 van Recas. Een wijn die wij kenden van ons bezoek enige jaren geleden aan dat wijnbedrijf. Daar werden wij blij van. De wijn was rond, romig en had een mooie houttoets die niet overheerste. We genoten daarvan bij wat antipasta gevolgd door spaghetti Vongole. Heerlijk!

Amarone
Na in onze vakantie lichte wijnen gedronken te hebben van Merlot en Feteasca hadden wij veel zin in een mooie fles stevige Amarone. Zou ook heerlijk smaken bij de gegrilde steak die wij als hoofdgerecht bestelden. Op de kaart prijkte een Amarone van Masi die bij navraag uit 2003 bleek te komen. We kregen een proefslokje uit een fles die reeds open was en gingen voor die wijn. Maar uiteraard wel graag uit een nieuwe fles die aan tafel werd geopend. Helaas. Ook dat behoorde niet tot de mogelijkheden. Wel was er nog een Amarone van Masi uit 2000. Campolongo (?) Classico. Omdat we onze zinnen hadden gezet op Amarone besloten we die fles te nemen. Helaas werden we teleurgesteld. De wijn was nog best te drinken, maar top? Hij was meer bruin dan rood, een beetje transparant en had licht oxidatieve tonen. Proefde ook een beetje straf. We schonken een deel in een karaf waarvan hij wat vriendelijker werd. De steak was heerlijk. Jammer van de wijn.

Herkansing
Ondanks de wat teleurstellende avond besloten wij hier eens terug te komen. De gerechten waren heerlijk en vers en de service prima. Bovendien zouden wij graag nog een keer overnachten in Villa Onix, een ongewone oase van rust in een drukke stad als Deva.

De markt

2011-08-08T02:43:00.000-07:00

Zaterdag, marktdag in Halmagiu
Zaterdag is DE dag! Er is markt in Halmagiu een dorpje 30 kilometer van hier. En niet zomaar een markt. Maar DE markt: kleding, voedsel, vee en meer.
Omdat in ons dorp niet echt veel te beleven is vroegen wij Aurora, onze buurvrouw/landlady, ons te vergezellen. We stelden voor om 10 uur te vertrekken. Om 9.30 uur liep zij nog rond met de koe, Florica. Uitlaten, melken, emmertjes en pannetjes hier en daar. Maar stipt om 10 uur stond ze klaar. Met haar zwarte laktasje. Hakjes, kleurige blouse en.... mascara op haar wimpers. Ze melde tussen neus en lippen door dat ze vandaag jarig was: 52 lentes! Ik denk niet dat zij ontbijt op bed heeft gehad. Of wat dan ook. Voor ons extra mooi dat we haar mee hadden gevraagd. Hoe blij kun je iemand maken?!

Converseren
Wij rijden door het prachtige landschap van Transsilvanië en genieten. Van het landschap, de mensen die zwaaien, de koeien die worden uitgelaten, de honden die overal ineens opduiken, de zon, elkaar, en de "Musica Populare" op de achtergrond, een volks muziekje "van hier". Aurora zit stilletjes op de achterbank. Zou ook zij genieten?
Jammer dat we de taal niet goed beheersen. We kunnen aardig meepraten over het weer, de kinderen, de (natuurlijk altijd foute) regering, de verkiezingen, de wegen die zo slecht zijn. Maar echt voelen wat je voelt. Wat zij voelt. Dat is een lastige.

De jarige
52 Jaar is zij vandaag geworden. Haar man is een 6-tal jaren jonger. Als hij thuis niet rondhangt in zijn schuurtje is hij houthakker. Mijn lief heeft jaren geleden voor hem een "drusba" gekocht. Een kettingzaag. Zodat hij in zijn levensonderhoud en dat van zijn gezin zou kunnen voorzien. Maar dat werkt helaas niet zoals verwacht. Als het regent bijvoorbeeld wordt er niet gewerkt in de "padura" , het bos. En aangezien het hier tot vorige week alleen maar geregend heeft....
Het echtpaar heeft 2 kinderen: Alien, een zoon van 21, en Alina, een dochter van 20. Leuke jonge mensen, maar.....zo schuchter. Hebben op school wel Engels geleerd, maar durven dat niet te spreken. Hij gaat op voor boswachter, zij "iets" met maatschappelijk werk. Maar gedurende de weken dat wij hier zijn, in dit afgelegen dorpje, zien wij hen wellicht iets te vaak. Alien op de fiets, om brood te halen als de bakker langskomt. Aline om de koe uit te laten. Ik vraag mij af: als ze daar niet mee bezig zijn. Wat zouden ze dan doen? Wat zouden ze veel liever doen. Wat zou beter voor hen zijn...?
Enfin, dat Aurora jarig is, daar merk je hier weinig van.

Een belanrijke sociale gebeurtenis
Bij de markt is het een drukte van jewelste. Volgende week is het feest van Maria Hemelvaart (als ik het goed heb begrepen) en daardoor geen markt. Dus zijn er nu extra veel mensen op de been en is er een nog groter productaanbod. Auto's, tractoren en boerenkarren rijden af en aan. Overal wordt gelost en geladen. Mensen staan stil om elkaar weer eens de hand te schudden. Om de laatste nieuwtjes uit te wisselen.
In de brandende hitte vinden we uiteindelijk een plekje voor de auto.

Een tas vol
We lopen een poort door en zijn er. Ik zie direct wat ik altijd zie als ik onder die poort ben doorgelopen: op een markt als deze WIL je niets kopen. Alles is plastic. Namaak. Lelijk. Te goedkoop. Synthetische materialen.
Hoe komt het dan toch dat we huiswaarts keren met een zware tas vol spullen?
O.k., die gehaktmolen was toch wel erg goedkoop. En die plastic schoenen handig als je door het natte gras naar het toilet moet. En dat stuk elastiek is nodig voor dat leuke rokje dat je had meegenomen maar dat steeds afzakt. En dat brok touw voor het opbinden van de tomatenplanten. En Aurora had echt een paar schroevedraaiers nodig. En een plastic emmer. En die snoeischaar konden we ook niet laten liggen. Om langs de weg een mooi boeket te kunnen plukken. En die aubergines, die waren toch wel heel voordelig: 2,5 kilo voor 4 lei. Dat is nog niet EEN euro!

Geluk
Wanneer we 's avonds de door mijn lief met behulp van zijn gehaktmolen bereide steaks eten, vergezeld door mijn home-made auberginemousse en daarbij een mooie fles Prahova Valley Cabernet Sauvignon drinken, met op de achtergrond slechts het geluid van de beek en de krekels..........
Dan ben ik zielsgelukkig. Maar vraag me af. Hoe is het met Aurora nu.......

Dus wij kochten een koe...

2011-08-03T05:25:00.001-07:00

Leauts
In het dorp Leauts in Roemenie lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. En eigenlijk lijkt dat niet alleen zo...
Als ik dit schrijf is het 21 uur en donker. Niemand meer op straat. Wellicht omdat er geen straat is. In elk geval niet zoiets als wat wij onder een straat verstaan. Evenmin als straatverlichting. Dat is er overigens wel (sinds kort 3 palen in het hele dorp) maar wordt niet aangestoken: who needs straatverlichting zonder straat.
Er is weinig meer te horen noch te beleven. We horen de beek die langs het huis stroomt, een verdwaalde krekel, een uil in het bos, een hond in de verte.

De toekomst
Ik vraag me af hoe de toekomst van dit dorp eruit ziet. Of dit dorp uberhaupt een toekomst heeft. De jongere generatie is vertrokken. Studeert in "de stad". De generatie daarvoor is deels ook vertrokken. Heeft werk gevonden in "de stad" of nog verder weg. De oudste generatie blijft achter. In de praktijk zijn dat vrouwen van 60-90 jaar. De mannen sterven, zoals wereldwijd, maar dankzij de hier plaatselijk gebrouwen en bovenmatig geconsumeerde Truica eerder dan de vrouwen. Dus die vrouwen "blijven over". Met een boerenbedrijf. Toch afhankelijk van de kinderen en kleinkinderen die naar "de stad" zijn vertrokken. Die als het even kan het weekend komen om te helpen hooien, oogsten en meer.

Overeenkomst
Wat al die vrouwen gemeen hebben: ze hebben een koe. Een koe hebben is hier heel belangrijk. Als je een koe hebt heb je melk. En room. En boter. En kaas.
Toen wij hier kwamen in het voorjaar hadden er wat schokkende gebeurtenissen plaatsgevonden. De koe van Angelina (67 jaar, weduwe sinds 3 jaar, zorgend voor haar moeder van 86) was dood. Evenals de koe van buurvrouw Traian (ergens tegen de 80 jaar, weduwe sinds 2 jaar). Toen bleek dat ook de koe van Aurora (onze "buurvrouw/landlandy", nog geen weduwe, maar gezien het drankgebruik van haar echtgenoot kan dat wel eens niet lang meer duren...) het loodje had gelegd was het tijd voor maatregelen.

Dus: wij kochten een koe
En zij heet Florica. Het had wat voeten in de aarde, want ook een Roemeense vrouw, in dit geval Aurora, weet wat zij wil. Ook en wellicht vooral wat betreft de aankoop van een koe.
Maar het voelt goed. Elke ochtend als wij opstaan is Florica al gemolken, staan er diverse pannen met melk op en naast het vuur voor diverse doeleinden.
En onder de tafel hangt een net met "zuivel" uit te druipen in een pannetje: dat wordt Branza, een soort verse kaas, legt Aurora uit.

Casceval
Maar "echte" kaas, harde kaas, casceval, zoals ze dat hier noemen, maken ze dat ook? Met handen en voeten probeer ik dat aan Aurora te vragen en het blijkt dat ze dat niet maken. Omdat ze dat niet maken. Dus. En dat is nou net het probleem hier.
Iedereen verkoopt op de markt dezelfde kaas. Branza. Een soort ricotta-achtige kaas. Indien goed gemaakt met smaak. Maar als ze in "ons dorp" nu eens echte kaas gingen maken. Met behulp van een pers. Naturel. Maar ook met de tal van verse kruiden en andere ingredienten die hier overal groeien. Je kunt ze overal uit de grond trekken. Of, zoals Epoisses, ingewreven met de plaatselijke "marc".
Inspiratie..... Inspiratie........ wordt vervolgd :-)!

Niets.... of iets?

2011-08-01T03:23:00.000-07:00

NIETS
Heb heb jij dat ook wel eens? Dat gevoel van NIETS? Ik had dat eigenlijk nooit. Er is altijd wel IETS. Iets te doen, iets te leren, iets mee te maken. En vooral niet iets, maar VEEL!
VANDAAG ERVAAR IK HET GEVOEL VAN NIETS.
We worden wakker in ons huisje in Roemenie. Vakantiedag 7. Regendag 7. We draaien ons nog maar eens om. En nog eens. Mijn lief perst wat " portacale" uit. Vers sinaasappelsap om de dag mee te beginnen. Om wakker te worden. Maar de regen nodigt daar niet toe uit. Koffie dan maar. Vers gemalen door onze vaste koffie-leverancier in het Rotterdamse: Thee Maas (voor ons dus Koffie Maas...). Wakker worden lukt nog steeds niet goed. Boeken erbij. " Mijn Roemenie" van Jan Willem Bos en "Avonturen op de Wijnroute" van Kermit Lynch. Op de Ipad een "Genius Mix" klassieke muziek. (Genieus overigens dat dat ding dat kan. Verbaas ik me nog steeds over).
GELUID
De beek klinkt wat onstuimiger dan normaal. Bijna "herrie"! Dit dankzij de overvloedige regenval van de laatste dagen. Grappig dat je zo snel went aan de geluiden in een omgeving van NIETS. En dat je een beek "herrie" vindt maken. Als je gewend bent aan wonen midden in de stad. Aan geluiden van trams, auto's, bussen, sirenes, geschreeuw.
In een omgeving van NIETS is het geluid van een beek IETS.
WAARDEVOL
Deze omgeving van NIETS is een waardevol IETS. Brengt je gedachten terug naar de basis. Naar het begin. Naar de mensen. Waar het om gaat. Waar alles vandaan komt. De grond, de aarde, de lucht, de omgeving. De gedachten in deze omgeving van NIETS gaan om IETS. Om veel eigenlijk. Hier leeft men van wat er groeit. Veel regen en weinig zon betekent late oogst. Schimmelziektes voor het gewas. Geen eten.
Gelukkig hebben ze hier aardappelen. Veel aardappelen. En oogst men ze handmatig....

2011-07-13T03:18:00.000-07:00

Twitter-proeverij
Sinds enige tijd is Gransjean Wijnen en Delicatessen te vinden op Twitter. Via dit medium heb ik al veel leuke contacten gelegd, zoals ook te lezen is in mijn blog over de Hertenjamsessie. Onlangs was weer een leuke en leerzame twitter-bijeenkomst.
Je kent vast het programma Masterchef of Australia. Een ook onder twitteraars populair kookprogramma. Het idee ontstond om met elkaar te koken en de tweets werden gehashtagd (is dat een Nederlands woord?) als #MOR: Masterchef of Rotterdam. Toen een kook-bijeenkomst uitbleef nam @Rian_Rdam het initiatief dan maar een #MWOR te organiseren: Masters of Wine of Rotterdam. Een paar enthousiaste wijnliefhebbers dronken een glas en ontmoetten elkaar IRL. (Voor de niet-twitteraars: "in real life"). Mijn verhaal is doorspekt met "@-adressen". Leuke tips om te volgen via Twitter!
MOR of MWOR
Het was een leuke en leerzame avond dus een vervolg kon niet uitblijven. De tweede MOR/MWOR organiseerde ik. Mijn lief Wim vond het heel leuk bij de door ons te proeven wijnen kleine gerechtjes te serveren, dus werd de MOR dan toch een MWOR.
Een feestelijk begin
We begonnen de avond met verfrissend glas Karanika Brut, een sprankelende Griekse wijn van de Xinomavro-druif met een mooie, stevige mousse. (@grieksewijnen)

Vervolgens dronken we een "bubbel" met een heel ander karakter: een zoete mousserende Sake: Ozeki "Hana Awaka"! Deze Sake smaakte heerlijk bij de gazpacho van aardbeien en gamba's.

Nog een Sake
Hierna serveerde ik de Sake Masakura van Daishichi. Aanvankelijk wilden wij er slechts coquilles en sashimi bij serveren, maar op advies van "Mr. Sake" Simon Hofstra (@sake_eu) proefden we er ook een stukje oude Reypenaerkaas bij en... zuurkool! Verrassende combinatie! Over het algemeen werd de zuurkool als beste keuze ervaren, gevolgd door de coquilles.

Bij de lamsbout op de barbecue gaf ik de dames de keuze uit onze wijnbewaarkast. We proefden Château de Gaure "Pour mon Père", een wijn van oude stokken Carignan, Syrah, Grenache en Mourvèdre uit de Roussillon, Puy Blanquet Saint Emilion 1998 en de "Gagiolo" Montepulciano d'Abruzzo 2005 van Cantina Tollo. De Bordeaux was, ook na decanteren, niet wat we ervan verwachtten. Vrij dun en weinig neus en smaak. De Roussillon was kruidig en had lekker veel sap, maar de Montepulciano was toch de favoriet bij dit gerecht. Kruidig met mooie stevige tannines.

Tot slot de kaasjes

Bij de gorgonzola dolce, Macendré, Le Petit Fiancé en het Pittig Rotterdammertje (@vergeteneten) dronken wij 2 wijnen: uit Canada de "Fusion" wine van van Pillitteri Estate, gemaakt van Gewurztraminer en Riesling. Uit Frankrijk de Pineau de Charentes van de Nederlandse wijnmakers Van der Belt(@druifje3). Beide wijnen deden het goed bij de kaasjes, maar een lichte voorkeur werd uitgeproken voor de Canadese wijn.
Wordt vervolgd
Dat de avond een succes was is duidelijk. @AstridsTaste, @odilehemmen, @Rian_Rdam, @wimvandeventer, @chateautjes en @gransjean gaan in elk geval voor een volgende keer! Wellicht zijn @elsekramer, @cooking_roffa en @biancadenouter er dan wel bij, deze MOR-MWOR dames hebben duidelijk iets gemist!

2011-06-28T03:49:00.000-07:00

Hertenjamsessie
Eindelijk was het dan eindelijk zover: in Utrecht vond bij restaurant Aan Tafel aan de Nachtegaalstraat de proeverij plaats van Schots hertenvleescharcuterie met wijn en bier.

De proeverij werd georganiseerd door Mariëlla Beukers (wijnkronieken.nl) samen met Edwin Peuk van delicatessenwinkel Peek en van Beurden in Utrecht.

Twitter
Mariëlla Beukers en Edwin Peek heb ik ontmoet via.....Twitter! Mariëlla schrijft op haar blog interessante verhalen over haar culinaire belevenissen (@wijnkronieken). Edwin heeft een heerlijke delicatessenwinkel in de Utrechtse Nachtegaalstraat (@peekvanbeurden). We hadden, ook weer via twitter, beiden contact met de eigenaren van GreatGlenGame (twitter: @greatglengame), een Nederlands echtpaar dat sinds een aantal jaren in Schotland vleeswaren maakt van hertenvlees.
Nieuwsgiering
We waren nieuwsgierig geworden en vroegen een proefpakket aan van de verschillende producten. Samen proefden we de charcuterie en we waren zeer blij verrast. Naast het feit dat het vet-arm is en dat de aanwezige vetten gezond blijken te zijn was het ook nog eens erg lekker!
Importeren
Collega Frank Henneberke van Life's Delicious (@lfsdlcs) die diverse heerlijkheden op markten verkoopt (o.a. de inmiddels beroemde en ook bij ons verkochte zoete olijven en heksensalade) wilde ook wel aanhaken en zo kwam via Edwin de eerste zending worstjes en gesneden vleeswaren Nederland binnen.
Publiciteit
Edwin vond al snel de publiciteit: op dezelfde dag publiceerde het Financieel Dagblad een uitgebreid artikel over Peek en van Beurden en de hertensalami's en de NRC Next een recept van Roos Ouwehand met de Chili Chorizo: in no time was onze voorraad uitverkocht!
De proeverij
Dat de hertencharcuterie een succes is in Nederland is duidelijk. Maar.... wat drinken we daar eigenlijk bij?
Vanmiddag stonden op de proeftafel een 10-tal wijnen en diverse bieren van de locale brouwerij "De Leckere". Edwin had, naast de charcuterie, een mooi assortiment andere producten neergezet om combinaties te laten proeven. Mozzarella, munt, noten, provencaalse tomaatjes, mooi brood....

Ook waren er 2 chefs aanwezig die beiden met de Chili Corizo een heerlijk gerecht bereidden: even aangebakken coquilles met dunne plakjes Chili Chorizo, peer en wat cress en, heel eenvoudig: rauwe coquilles op een dun plakje Chili Chorizo. Dat eenvoudig zo lekker kan zijn!

De combinatie
We proefden een diversiteit aan wijnen:
Duitse Riesling, Bourgogne wit en rood, Sauvignon uit de Loire, Viognier uit Frankrijk, een IGT uit Toscane, een Negroamaro en tot slot werd nog een Syrah aangerukt. Mijn conclusie: het is niet eenvoudig! De wijn moet een zeker zoetje hebben, maar ook weer niet teveel. Het bitter in de Viognier en in de witte wijn uit de Roussillon (Chardonnay, Ugni blanc, Sauvgignon en Grenache Blanc) vond ik storend bij dit vlees. De Bourgognes en de Loirewijn hadden teveel zuren. Mijn favorieten in combinatie met de charcuterie waren de Duitse Riesling 2008 van Bürklin Wolf, de Rochaubry Rouge uit de Cevennen, Frubesco IGT uit Toscane en de Negroamaro Salanto Elios. Allen wijnen met een licht zoete indruk, lekker sappig met veel fruit.
Voor herhaling vatbaar
Vanmiddag heb ik weer veel geleerd. Het was leuk eindelijk eens wat twittervrienden- en vriendinnen (weer) "in real life" te ontmoeten. Maar bovenal om kennis en enthousiasme voor mooie producten te delen.
Veel dank, lieve mensen, het was een mooie middag en voor herhaling vatbaar!

2011-06-21T13:41:00.000-07:00

Sake bij Okura
Met onze proefclub "Tire Bouchon" van het Nederlands Wijngilde genoten wij in het Amsterdamse hotel Okura van een bijzondere proeverij: SAKE!

Men neme... rijst
Sake is een Japanse drank die wordt gemaakt uit rijstkorrels. Een aantal factoren is belangrijk bij het kiezen van de juiste korrel. In Japan zijn wel meer dan 200 soorten rijst, waarvan rond de 90 die voor Sake in aanmerking komen. Daarvan zijn er slechts 30 geschikt voor kwaliteits-Sake. De bruine rijst wordt gepolijst en een kleine witte korrel blijft over. Belangrijk zijn onder meer een grote korrel, harde buitenkant (om te beschermen tegen bacteriën)en een zachte binnenkant (voor het absorptievermogen)
Sulfiet
Vervolgens wordt de massa geperst (soms wordt er voor het persen nog alcohol toegevoegd), gefilterd en gepasteuriseerd. De dan verkregen Sake wordt enkele weken tot soms jaren gelagerd alvorens gebotteld te worden. Er wordt geen sulfiet toegevoegd. Het is dan ook een zuivere drank. Nadeel is echter dat het daardoor vaak minder lang te bewaren is. Maar wie wil dat als het goed smaakt? En dat deed het, zo proefden we!

Saskia Smeenk, sommelier van hotel Okura liet ons met veel vakkennis en enthousiasme kennismaken met de diversiteit in de wereld van Sake.
Kwaliteit of niet
Er is kwaliteits-Sake en gewone. De gewone is gemaakt door toevoeging van veel teveel alcohol. De kwaliteits-Sake is weer te onderscheiden in 2 groepen: Sake waaraan alcohol is toegevoegd en Sake met alcohol die puur is ontstaan door fermentatie. Om het nog ingewikkelder te maken zijn die 2 kwaliteiten weer onder te verdelen in 4 kwaliteiten: degene waaraan alcohol is toegevoegd is onder te verdelen in Honjozo, Tokubetsu Honjozo, Ginjo en Daiginjo. Tot de meest pure Sake soorten behoren: Junmai (=puur), Tokubetsu Junmai, Junmai Ginjo en Junmai Daiginjo.
Slechte Sake wordt vaak iets verwarmd om de slechte kwaliteit te verbloemen. Er is echter ook een aantal soorten kwaliteits Sake die speciaal zijn gemaakt om verwarmd te worden of die worden verwarmd om de ultieme combinatie te vormen met een gerecht.
Ingewikkelder zal ik het hier niet maken. Mijn interesse is gewekt!
En nu proeven!

Op de proeftafel
Wij proefden 8 soorten Sake, 4 uit een traditioneel porseleinen kommetje en 4 uit wijnglazen. Ik ben gewend om bijna dagelijks diverse wijnen te proeven, maar ik vond het heel moeilijk een goede omschrijving te geven voor wat ik hier rook en proefde. Kennelijk is de smaak bij Sake doorslaggevender dan de neus. Het alcoholgehalte en de zoet- of droogheid verschilt ook nogal. Erg leuk (en best lekker) vond ik de rosé Sake uit Saga: "Gin no Kurenai". Lekker gekoeld een heerlijk zomers aperitief, maar ook top bij kreeft, stevige salades, kip. De mooiste waren daarnaast voor mij de frisse, citrusachtige Honjozo uit Kyoto "Nouvelle Gekkaikan" die wij dronken uit een kommetje en de Junmai Daiginjo uit Mie "Mie no Kanbai".
Het diner
Tijdens het diner in Okura's Yamazato kregen wij door de enthousiaste sommelier Saskia Smeenk nóg meer soorten Sake ingeschonken en nóg meer deskundige uitleg. We begonnen met een feestelijk glas Sparkling Sake om, na een aantal verrassende smaakcombinaties, te eindigen met een houtgerijpte Sake,geserveerd in een vierkant kommetje van cederhout: Masu.

Ik heb één soort Sake in mijn winkel: Junmai Ginjo Masakura, maar je zult begrijpen dat die snel gezelschap krijgt van soortgenoten!

2011-06-14T07:24:00.000-07:00

Vitello Tonnato
Tijdens het regenachtige pinksterweekend weer eens heerlijk genoten van het Milanese gerecht Vitello Tonnato. Een betere manier om in een zonnige stemming te komen is er niet!
Bereidingswijzen
Als je de recepten erop naslaat zijn de bereidingswijzen legio. Veelal wordt het vlees lang op lage temperatuur gegaard in water of bouillon. Wij kozen er dit keer voor het vlees langzaam te garen in de oven. Deze manier van garen leerden wij van Alain Alders, meester-kok van restaurant De Vrienden van Jacob. Hij begeleide ons bij het bereiden van een maaltijd voor 20 personen tijdens onze olijvenpluk in de buurt van Rome.

Tonnato
Voor de saus gebruiken wij altijd flink wat ansjovisjes en tonijn. Het liefst vers. Verbaasd waren wij dus wel dat Alain ons juist adviseerde deze visjes deels uit blik te gebruiken. Maar als basis natuurlijk home-made mayonaise.

Wat drinken we daarbij
Wij kozen dit keer voor een wijn uit Sicilië: “Gurgo”, een licht aromatische witte wijn gemaakt van de Grillo druif. Die deed het prima met dit gerecht. Te denken valt een volgende keer aan Langhe Arneis uit Piëmonte of, om het echt feestelijk te maken: Gaja Rossj-Bass: een prachtige witte wijn van voornamelijk Chardonnay met een klein deel Sauvignon Blanc en 6-7 maanden gerijpt op deels nieuw eiken.
Denk dat ik dat feestje snel eens laat plaatsvinden :-)!

2011-05-22T12:33:00.000-07:00

Wijnmaker Strandveld Vineyards bezoekt Nederland
Conrad Vlok, wijnmaker van Strandveld Vineyards te Elim, Zuid-Afrika, bracht op zijn tour door Europa samen met Marc Vos, onze contactpersoon bij Kwast Wijnkopers, een bezoek aan onze winkel in Den Haag.

Deze innemende wijnmaker vertelde dat hij het geweldig vond zijn afnemers in Nederland te bezoeken, maar had wel wat aan te merken op de plaats waar hij verbleef: hartje Rotterdam. Vanuit zijn raam uitkijkend op metro, station, flats: overal steen. En niet de “steen” die Zuid-Afrika beroemd heeft gemaakt: Cenin Blanc! Als je bedenkt hoe Elim eruit ziet en hoe hij daar woont en leeft is dat goed te begrijpen.
Hoe het allemaal begon
Elim, gelegen in Cape Agulhas, in het wijndistrict Overberg, is het meest zuidelijke wijngebied van Zuid-Afrika. Het ligt aan de kust, vlakbij Hermanus, op de grens waar de Atlantische - en Indische Oceaan samenkomen. De sterke wind uit zee en de in het noorden gelegen bergen hebben veel invloed op het klimaat van deze weinig vruchtbare, uitgestrekte vlaktes. Hoewel begin 19e eeuw missionarissen al druivenstokken plantten voor hun miswijn is er hier pas veel later serieus aan wijn maken gedacht. Eind jaren negentig besloot een groep enthousiaste vrienden en wijnliefhebbers op zoek te gaan naar een geschikte locatie voor een eigen wijnbedrijf. Strandveld Vineyards ging het project heten. Ze lieten zich bij de keuze voor een stuk land inspireren door de vele gedetailleerde kaarten van de kuststrook van Zuid-Afrika zoals die door de Portugese ontdekkingsreizigers in de vijftiende eeuw waren opgetekend. Elim “=place of god”werd het!
Het terroir
Conrad legt uit dat hij voor elk terroir in dit gebied de meest geschikte druivenstokken uitzoekt. En met succes, zo proefden wij later. Omdat het hier het zeer koele, Atlantische klimaat betreft is de meest aangeplante druif Sauvignon Blanc, op korte afstand gevolgd door Pinot Noir en (hoewel minder voor de hand liggend in dit koele klimaat) Shiraz. De bodem is divers, maar bestaat voornamelijk uit een rode soort zandsteen (hier genoemd “koffieklip”) en fijngelaagde klein- en mineraalrijke grond.
De biodiversiteit in Elim is groot. Daarvan zijn ook de medewerkers van Strandveld Vineyards zich goed bewust. Samen met enkele buurbedrijven riepen zij een strenge organisatie in het leven die zich hard maakt voor bescherming en behoud van de regionale flora en fauna.

Daarmee schaart Strandveld Vineyards zich onder de weinige wijnbedrijven die vasthouden aan een milieuvriendelijke bedrijfsvoering en gelijktijdig bewijzen dat dit niet ten koste hoeft te gaan van de kwaliteit van de wijnen.
En dan de wijnen, te beginnen met wit
Als eerste proeven wij de “Sauvignon Blanc “First Sighting”, waarvan de naam refereert aan het feit dat in 1488 hier de Portugese ontdekkingsreiziger Bartholomeus Diaz “Cape Point”zag, het meest zuidelijke punt van Afrika. De wijn is een feestje. Evenals het commentaar van de maker ervan Conrad Vlok. De druiven worden in verschillende stadia van rijpheid gepluk, direct geperst en op lage temperatuur vergist tot een heerlijk frisse wijn die met een klein percentage (gem. 3%) Sémillon wordt geassembleerd. Kruisbessen, grapefruit en een lekkere kruidigheid met een fris pepertje. Verrukkelijk als aperitief. Maar de ogen van Conrad beginnen te schitteren als er over zijn wijnen wordt gesproken. Hij legt enthousiast uit dat je van zijn “First Sighting” wijnen vooral geniet als je een oestertje kraakt of een stukje kabeljauw “braait”.

De combinatie met dat oestertje hebben wij later in de week bij collega Odile Hemmen in Rotterdam kunnen proeven. Conrad had niets teveel gezegd: top!
De druiven voor de “Strandveld Vineyards Elim Sauvignon Blanc”, die wij vervolgens proeven, komen van de meest zuidelijkste percelen. De wijngaarden hebben hier meer beschutting van het “fynbos”. Na een 4-tal maanden op lie wordt deze wijn gebotteld. De wijn die bestaat uit 100% Sauvignon Blanc is romig, mondvullend en mineralig. Meesterlijke wijn die moeiteloos combineert met diverse visgerechten (had er graag een kreeftje bij gehad…) en geitenkazen.
Conrad nam een wijn mee die eigenlijk overal zo’n beetje is uitverkocht: “Strandveld Adamastor”. Eveneens uit de meest zuidelijke wijngaarden maar gemaakt van Sémillon van oudere stokken die gefermenteerd en gerijpt is op grote houten vaten aangevuld met Sauvignon Blanc vergist op RVS. Deze wijn heeft in 2009 vijf sterren gekregen in de Platter’Wine Guide!
De rode wijnen verbazen
Als een terroir zo uitermate geschikt is voor Sauvignon Blanc verbaas je je erover dat hier ook zulke mooie rode wijnen gemaakt worden. De “First Sighting Pinot Noir” is een elegante, complexe wijn met verfijnde indrukken van rood fruit, kersen, en lichte roostertonen. De wijn heeft lekker rijpe tannines en een volle, lange finale. Kortom: een heerlijke wijn om op ieder moment van te genieten, eventueel licht gekoeld.
De druiven voor de “First Sighting Shiraz” fermenteren deels d.m.v. gistculturen uit de Franse Rhône.
Voor assemblage met een klein deel Viognier rijpt de Shiraz 12 maanden op eiken. Dit resulteert in een volkrachtige, maar toch sappige rode wijn met aroma’s van rijp rood fruit en verleidelijke hout- en mokkatonen. Heerlijk bij gegrild vlees en harde kazen!
Wij nemen afscheid van de innemende wijnmaker Conrad Vlok en, aangestoken door zijn enthousiasme, nemen wij ons voor op zeer korte termijn een mooie proeverij te organiseren met zijn wijnen en……… kaasjes & oesters! Volg ons op twitter en mis dit niet!

2011-05-18T03:03:00.000-07:00

Wijn-spijsdiner Gaja
Maandag 16 mei was een avond met een gouden randje. Samen met een aantal collega’s genoten wij van een bijzonder diner in restaurant BORD’EAU in hotel d’Europe in onze hoofdstad Amsterdam.
Improviseren op sterrenniveau
Hoewel het restaurant nog volop werd verbouwd (de muren waren afgezet met houten schotten, hier en daar opgeleukt met gouden versierselen, de bedrading hing los (overigens wel veilig afgewerkt)) presteerde men het ons een voortreffelijk diner voor te zetten. Petje af voor de keuken, evenals voor de perfecte zwarte brigade (die er overigens kleurrijk uitzag).
Een hoofddeksel lag ook voor een ieder van ons op tafel: een bouwhelm. Nadat de organisatie (de gastvrije familie Kwast) had geconstateerd dat iedereen zijn of haar helm paste kon de avond beginnen. Leuke actie!
Een feestelijk aperitief
Na het aperitief, een feestelijk glas Laurent Perrier Millésimé 2002, kregen wij een bijzondere amuse: oesterijs, opgediend in een oesterschelp en vergezeld van een glas Laurent Perrier Ultra Brut. Heerlijk entree!
De charmante Gaia Gaja aan het woord
Toen was het woord aan Gaia Gaja, een van de dochters van de inmiddels zeer bekende wijnmaker Angelo Gaja. Naast een zeer charmante vrouw is zij ook een dame die weet waar zij mee bezig is en waar zij over praat. Zij vertelde met veel enthousiasme en overtuiging over het bedrijf dat ooit begon in Piëmonte, maar nu ook flink investeert in Toscane en Bolgheri. Met veel succes overigens.
Bij de zeebaars met kokos, limoen verse groenten en zeevenkel smaakte de Rossj-Bass 2009 perfect. Deze wijn uit de Langhe (Piëmonte) bestaat voornamelijk uit Chardonnay met een klein deel Sauvignon Blanc. De druiven voor deze wijn komen van het slechts vier hectare tellende perceel Rossj, een wijngaard genoemd naar Gaja’s andere dochter Rossana, in combinatie met druiven van het kleine wijngaardje Bass. Sinds 1991 worden ook handgeplukte druiven gebruikt uit een wijngaard in Serralunga, bekend van de prachtige Barolo’s. De wijn rijpte zes tot zeven maanden op nieuwe en gebruikte fusten van 225 liter.
Een wijn met spanning, veel fruit, honing- en citrustonen en een mooie zuurbalans. Aanrader!
Verrassend was de combinatie van rode mul in eigen jus, mul lever en waterkers met de Pieve Santa Restituta Brunello die Montalcino “Rennia” 2006. Wát een wijn! Wát een neus! Daar blijf je aan snuffelen. Dik fruit, kruidig. Toppertje! Ben blij dat ik daarvan nog een kistje in de winkel heb liggen !
Supertuscan
Bij een glas Ca’Marcanda Magari 2008, Gaja’s Toscaanse Bordeaux-blend van Merlot, Cabernet Sauvignon en Cabernet Franc, werd een stukje zwezerik met taggiasche olijf en morieltjes risotto geserveerd. Wederom een voortreffelijke combinatie.
Barbaresco: Gaja's paradepaardje
Spannend was de proeverij van drie jaren van Gaja’s paradepaardje: Barbaresco.

De Barbaresco van Gaja is een wijn die alle karakteristieken van de veertien verschillende nebbiolo wijngaarden combineert. Het is een zeer uitgebalanceerde en complexe wijn met pruimen en rijpe bessen, een lichte dropsmaak, prachtige houttonen en de juiste zuurgraad.
We proefden de jaren 2007, 2004 en 1999. Stuk voor stuk prachtige wijnen waarbij ik moeilijk een voorkeur kon uitspreken voor een jaar, hoewel de 2004 nu toch wel heel mooi op dronk begon te komen…
Van deze wijnen genoten wij bij een stukje Wagyu lende met gestoofde groenten, spek en ‘vino rosso’.
Lancering nieuwe wijn uit Bolgheri
Bij de kaas die op het menu stond als “Nederland, Italië” en waar ondergetekende gorgonzola en Reypenaer in meende te herkennen presenteerde Gaia Gaja ons een nieuwe wijn: Ca’Marcanda Vistamare 2009. Deze aromatische droge wijn is gemaakt van Viognier en Vermentino aangevuld met een klein deel Chardonnay en Sauvignon Blanc. Deze druiven komen van een wijngaard die als experiment is aangeplant in 2005 en ligt in het gebied Bolgheri. De wijn is gerijpt op nieuw eiken en nu al prachtig op dronk.
Bij een kopje koffie werd tenslotte een heerlijke door Gaja gemaakte Grappa geschonken.
Het was een mooie avond. Ik hoop dat de Gaja dynastie nog véél blijft experimenteren!